Pierwsze dni wakacji

Pierwsze dni wakacji


Jak w temacie, pierwsze dni wakacji spędziliśmy na niczym konkretnym, dzieje się cały czas i też jakby nic się nie działo, ot takie zwykłe życie. Ostatnie upały dały mi mocno w kość, im starsza jestem, tym coraz gorzej je znoszę, leżę wtedy plackiem, próbuję wykonywać codzienne czynności choć z częściowym entuzjazmem. Wieczorami zaś, kiedy już żar z nieba się nie leje, wyruszam do ogrodu z rękawicami i grabkami, taczką... i jeszcze szybciej uciekam, bo komary jakieś w tym roku wyjątkowo zdziczałe.
Post piszę, bo dziś chłodniej :)
Muszę do biurka usiąść, do malowania, a jeszcze coś ciekawego szykuję - odnośnie domu - to też wymaga ode mnie trochę pracy, myślę, że pod koniec kolejnego tygodnia, pokażę co tu wymodziłam.
A teraz uciekam, do tego mojego życia...
Ach, jeszcze jedno.
Mam dla Was przepis na lody, kto nie próbował, ten może się zachwycić prostotą. Przemek je uwielbia, wystarczają na te upały, alternatywa do tych sklepowych.

Lody Przemka


  • mango (dojrzałe)
  • banan
  • 2x marakuja

Zmiksować mango i banana, a na końcu marakuje i krótko wymieszać. Przelać do foremek i do zamrażalnika.
Rodzeństwo

Rodzeństwo


Obserwowałam Ich z daleka, na początku nie wiedzieli, że robię zdjęcia, jak się wydało, to zaczęły się wygłupy rzecz jasna... ale zanim to nastąpiło, mogłam zobaczyć ich wspólne chwile.
Za każdym razem  łapię się zdumiona, że pomimo tych sprzeczek i bitew, są zgodni i ciągną do siebie. Bardzo to przyjemne patrzeć na takie obrazki - oczami mamy.
To są dwa różne charaktery, choć złudne jest, że tak podobni do siebie. Martyna to torpeda bez zahamowań, emocjonalna pod każdym względem, mówi, co jej ślina na język przyniesie, wrażliwa i empatyczna.
Docieram do niej przez te dwa ostatnie kanały....
Moją Martynę, to mniej więcej określić może taka historyjka:
Jadę z nią rowerem  przez wioskę, mijamy grupkę młodych ludzi, słyszę w oddali: "Kto to? ... mama Martyny" - powiedziane ściszonym głosem. Jedziemy dalej: co mijany człowiek to "Dzień dobry panu!", "Dzień dobry Pani!" - w odpowiedzi "Dzień dobry" albo "Dzień dobry Martynko"
Szał normalnie.
Przemek, podobny do siostry, wydaje się wyważony w tym szaleństwie. To on najczęściej uspakaja siostrę, kiedy ją ponosi... mówi jej: "Opanuj się Martyna". Równie wrażliwy i empatyczny.
Kiedyś Martyna prowadziła lekcje języka polskiego, w domku w ogrodzie. Przemek siedział w ławce (podejrzewam), Martyna głośno mówiła:
- Drogie dzieci! Otwieramy podręczniki na stronie takiej i takiej
Słyszę szelest przewracanych stron... jestem w ogródku, wyrwam chwasty...
- Drogie dzieci, teraz Przemek - Przemek wzdycha przeciągle -będzie odpowiadał na pytania... - mówi Martyna teatralnym głosem.
- Nie będę odpowiadał - przerywa zdecydowanie samozwańczej nauczycielce
- Jak Przemek nie będzie odpowiadał na pytania - mówi również zdecydowana nauczycielka, do wyobrażonej widowni - dostanie jedynkę!
Nagle słyszę odgłos odsuwanego krzesełka i w tym samym momencie szybkie i rozpaczliwe
- Przemek nie odpowiada!
Krzesełko zostaje z powrotem przysunięte do stołu...
Myślałam, że padnę ze śmiechu :)
Ale Martyna też sobie nieźle radzi z bratem. Jak widać na poniższym zdjęciu :)


Na odrapanym stole

Na odrapanym stole


Kiedy jest taka potrzeba, wyciągam go z szopy, jest dość ciężki, więc turlam jak beczkę, do jakiegoś cienia, trochę się chyboce... Robię tak co roku, przez sezon wiosenno letni, już się przyzwyczaiłam do niego na tyle, że nie razi mnie jego stan. Nawet jestem mu wdzięczna - o ile można czuć wdzięczność do rzeczy - za to, że w ciepłe dni, mogę wyjść do ogrodu, malować...
Altana tworzy się z trudem, podejrzewam, że stół w altanie  robić się będzie kilka tygodni, jeżeli nie miesięcy, nie zdziwiłabym się - serio - gdyby trwało to nawet rok, choć to będzie kwestia zbicia ze sobą kilku desek. Taka prosta konstrukcja, dwa kozły, a na nich 2 m deski, tak będzie wyglądać stół w altanie.
Tak więc, cenię sobie to co mam, co więcej, zastanawiam się czy nie zedrzeć łuszczącej się powłoki, odnowić.... bo kto wie, czy ten mebel nie będzie stał w altanie, choć do palenia miał iść.
Moja motywacja, huśta się po mojej prawej stronie, wespół z przenośnym radiem, zagłusza ciszę... druga aktualnie w szkole...
Patrzę na trawnik, wymaga skoszenia, chwasty wyrwania, dom posprzątania, staram się tego nie widzieć... powstają kolejne ilustracje do książki....
:)

Powstaje książka

Powstaje książka

Myślę o sobie, że jestem zwykłą dziewczyną, mamą. Jakich wiele.
Z roztarganymi włosami, z łopatą w dłoni i ubłoconych kaloszach, ręką w pianie podczas tysięcznego mycia naczyń w zlewie choć zmywarka chodzi, podnosząca i odnosząca na swoje miejsca chyba trylion razy, z żelazkiem, z koszem na pranie, zawożąca, odwożąca, pchająca koszyk z zakupami, odpowiadająca na setki pytań lecących z prędkością światła od dwóch osób, tłumacząca, czujna, nie wychodząca z domu w środku dnia bez dzieci, zostająca sama ze zmartwieniami i swoją samotnością, kochająca jednocześnie i będąca kochana przez dzieci właśnie, kradnąca czas dla siebie, zamartwiająca się, wymęczona, dźwigająca ciężar przeszłości.... Mama, ale też kucharka, sprzątaczka, menedżerka... i aby nie zwariować, jakby było mi mało, wcisnęłam w to wszystko swoją pasję, która też na wyboistej drodze...
I żeby było mało to mnie ciągle ciągnie do tego, żeby lepiej, wyżej, co raczej utrudnia niż pomaga... Bo o ile łatwiej byłoby się nie szarpać tak, tylko poddać się temu wszystkiemu. Robić to, co niezbędne i nic ponadto. Byłby czas na spacery spokojne, malowanie paznokci, dłubanie słonecznika...
To jest dobry czas, aby powiedzieć Wam, dlaczego mnie nie ma, co zajmuje mnie tak mocno, że znikłam. Jeżeli ktoś naturalnie to zauważył :)
Od losu otrzymałam wielką szansę, na to by moje marzenie stało się rzeczywistością.
Zakasałam rękawy i wzięłam się do roboty, jeszcze bardziej wymagającej ale ze światełkiem na końcu :)
Ilustruję książkę!
I mimo, że o tym wiem, codziennie - z wyjątkami - nachylam się nad akwarelą, nie mogę w to uwierzyć, wydaje się to takie nierzeczywiste. Jakoś wydawało mi się, że ilustrator, to profesjonalista, wielki artysta... a jego dzieła niemal same powstają, bez większego wysiłku, który nie musi roztrząsać, z czego zrezygnować, by tworzyć... Tak mi się ubzdurało.
Powiem Wam, że jak już książka zostanie wydana, jak będę ją trzymać w ręku, swoje imię i ilustracje w niej zobaczę, to rozpłaczę się ze szczęścia :)
A to wszystko, to nie są tylko marzenia, to się dzieje naprawdę!
I to też będzie przykład, że marzenia zwykłym osobom też się spełniają :)
A w moim sercu, z wdzięczności już swoje miejsce ma autorka tekstu.
Joanna Łagodzińska - wspaniała, pełna ciepła, wyrozumiałości i cierpliwości osoba. To nie będzie pierwsza książka Joanny, 9 maja na rynku pojawiła się Jej pierwsza książeczka, druga jest w przygotowaniu (pojawić ma się w czerwcu) a trzecia, moja :), właśnie się pisze i ilustruje. Natomiast pierwszą książeczkę widziałam w Empiku, na Allegro, oraz w mojej ostatnio ulubionej księgarni,
"Wierszyki 2-latka Grzeczne słówka", możecie zobaczyć Tutaj. 
Autorka ma swój profil na Instagramie, Tutaj możecie go zobaczyć.
Czuję wdzięczność, że to mnie zaufała i powierzyła swoje dzieło. Nie ma dnia, abym nie myślała, że nie mogę zawieść pokładanej we mnie wiary.
Tekst jest wspaniały, wiem, że Wam się spodoba, ja jestem nim zauroczona, a poniżej pokazuję próbkę moich ilustracji.





Majówka

Majówka


To była najbardziej "najnudniejsza" i najbardziej produktywna majówka.
Połowę tego czasu spędziłam na robocie w ogrodzie, było co robić, wiadomo... druga połowa była przeznaczona na prace w domu i wszystko, co z tym związane oraz przy biurku malowanie. Był to dla mnie frustrujący czas, jakoś tylko mnie przypisane jest robienie kilku czynności na raz. Mam poczucie, że w związku z tym, nic nie jest zrobione tak jak powinno. Chciałabym skopać wszystkie grządki, wyplewić chwasty, naprawić płot, odnowić kolor domku, poprzycinać co przycinania wymaga... jednak w połowie pracy przerywam czynności, bo obiad trzeba ugotować, posprzątać, a praca przy biurku woła jękliwie... i odwrotnie, będąc w domu, myślę, że ogród zarasta, nie posiane...
Ruszył kolejny sezon, tworzenia przez męża altany, to już 4 rok. Codziennie przybywa po jednej belce, ale jako, że robi ją sam (przy pomocy swojego taty), to nic nie mówię...
Ale czasem sobie myślę, że mogłabym być mężczyzną...
Z tą niesamowitą refleksją :):):) żegnam się z Wami do następnego razu...
Copyright © 2014 sylwiitwory , Blogger