I co dalej?

I co dalej?

Tak się głowię nad tym, co dalej z tym moim blogowaniem, że głowa mała. Oczywiste stało się, że często postów zamieszczać nie będę, przynajmniej nie w najbliższym czasie, być może dopiero na następny rok, ruszy cośśśś z kopyta, ale póki co, to tak słabiutko, jeden post na miesiąc, a i tak musiałam się nieźle natrudzić z tym, którego teraz piszę, by go umieścić. Bardzo tęsknię do tego naszego społecznego, blogowego światka, do Was mnie rwie :), i dlatego, wieczorami, kiedy dzieci w łóżkach dawno już, ścierałam spinacze, naklejałam, suszyłam, lakierowałam, no trwało to w sumie trzy tygodnie, ta moja twórcza robota, aby Wam pokazać, aby się przywitać z czymś, bo z pustymi rękoma, to jakoś głupio...
Mój blog się zmienia, widzicie to? Ja to ostatnio zauważyłam, więcej mnie się pojawiło, i tylko śmiga mi przez głowę myśl, czy aby to dobrze? Czy Wy tak chcecie? Czy lepiej abym skupiła się wyłącznie na tworzeniu, i pokazywaniu.... bo z takim zamiarem zresztą powstał ten blog. A ja tu próbuję przemycić słowa, pokoje dzieci, jakieś książki, zabawki, no słowem, co się u mnie czasem dzieje, o czym chciałabym opowiedzieć, bo przecież ja już nie tworzę wyłącznie, a tworzę przy okazji... tylko pytanie, czy przez to nie uśmiercę tego bloga totalnie? Pamiętam historię dziewczyny, która pisała o wnętrzach, jej blog cieszył się powodzeniem, do czasu, kiedy zmieniła swoje zainteresowania, i zaczęła pisać o kosmetykach, torebkach. W zasadzie jej blog padł natychmiast. Czy z moim będzie podobnie?
No zobaczymy jak to będzie. 
Spinacze, które ozdobiłam dekupażem, to takie niepozorne maleństwa, przy których było sporo pracy. Choć zdjęcia wcale na to nie wskazują, powstały w celu spinania prania, dlatego też zanim je ozdobiłam i polakierowałam (trzy razy), zabezpieczyłam kilka razy drewnochronem. Część sobie zostawię, a reszta pójdzie w świat w postaci drobnych upominków. Swoją drogą polecam Wam takie rozwiązanie, takie spinacze nie są drogie, ale w taki sposób ozdobione, mogą stać się niezobowiązującym, ale i też uroczym prezentem. 
Od jutra zabieram się za papier, więc kolejny post będzie poświęcony jemu właśnie, a może raczej, temu, co z niego wymodzę. A jako, że ma to być na prezent wrześniowy, to jeszcze się w tym miesiącu spotkamy :)














Kolorowe cztery ściany

Kolorowe cztery ściany

Pokój Martyny jest barwny, ma dwa dominujące: niebieski i różowy, zdecydowane, żywe, bardzo pozytywne kolory. Od samego początku tak zdecydowałam, choć miałam świadomość, że np. nadmiar kolorów (w przypadku ściany na przykład), nie jest polecany do sypialni dziecka, ja po prostu wiedziałam, że w odniesieniu do mojej córki, taka ilość bodźców nie będzie miała żadnego znaczenia przy zasypianiu. Ściana jest przecież ogromna jak dla dziecka, a tu jeszcze na niej pstrokate malowidło, dywan wcale nie jednobarwny, grzbiety książek wielokolorowe, i caaała reszta. Nigdy nie miała problemów z zaśnięciem, z czego oczywiście się cieszę. Bo dzieci są różne, i najlepiej obserwować malucha, Martynka, jest bardzo podobna do mnie w postrzeganiu otoczenia (ale tylko w tym podobna, no może jeszcze wygląd zewnętrzny, podobno jest jak cała ja, reszta, to cały tata, na pewno zacięcie artystyczne ma po nim :)
Przemek już niekoniecznie, i taki pokój, jaki ma jego siostra, trochę by go wymęczył. On z kolei ma golutkie ściany, kolory pastelowe; szary i mięta w przedmiotach. I jest dobrze. 
Dziś troszkę poszalałam ze zdjęciami, na blogu dotąd nie było takiej ilości fotografii, dlatego pomyślałam, że nie będę każdego z nich opisywać bezpośrednio pod zdjęciami, tylko prześlę pliki w odpowiedniej kolejności. 
Zacznę może od baldachimu, o którym pisałam poprzednio. Uszyłam tildowego konika, który zawieszony pod baldachimem, kołysze się nad łóżkiem. 
Jedna ściana jest zarezerwowana na malowidło, już o nim kiedyś pisałam, o TU, więc pokażę tylko zdjęcia. Pod śląskim kamieniem węgielnym, nakleiłam okleinę tablicową, w tym miejscu, może sobie malować kredą, aktualnie uczymy się na zegarku, stąd tarcza ze wskazówkami. Trochę będzie mi żal, kiedy przyjdzie czas na zamalowanie obrazu, liczę się z tym, że rośnie mi dziecko, sama też zaczynam dostrzegać, że już teraz powoli, niektóre rzeczy przestają pasować. Były dobre dla 2 - latki, niekoniecznie dla 6 -latki.
Przy drzwiach jest wnęka z półkami, a na niej rzecz oczywista: książki, które kocham miłością wielką. Moje dzieci też. Przeczytałyśmy setki (naprawdę, nie żartuję :), jesteśmy świeżo po Ani z Zielonego Wzgórza, obecnie czytamy o rodzinie Pożyczalskich. Polecam, przeeeecudna historia! Ilustracje w  tych książkach są autorstwa Emili Dziubak, mojej ulubionej ilustratorki..
Opowieść o wspomnianej rodzinie mieści się w V tomach, my mamy trzy, ostatnio została wydana czwarta część Pożyczalscy w przestworzach, której jestem bardzo ciekawa, wydanie ostatniego tomu planowane jest na rok 2016. 
  To nie są wszystkie książki Martynki, część z nich jest w witrynce w korytarzu łączącym garderobę z pokojem Przemka. 
Każdy przedmiot w Jej pokoju nie jest przypadkowy, Ona ma taki malutki pokoik, że musiałam kilka razy zastanowić się nad każdym zakupem. A to też dlatego, że lubię otaczać się pięknymi przedmiotami, te które ma, są mocno wyszukane, 5 lat temu, jeszcze u nas w Polsce niedostępne, np. lampa na nocnym stoliku, o kupno pozytywki, tej właściwej, te nie było łatwo ... myślę, że pokój mojej córki, to też spełnienie moich dziecięcych marzeń. W każdym bądź razie urządzałam go bawiąc się niczym dziecko. 
























Girlanda

Girlanda

Szyłam ją miesiąc, i to nie w chwilach wolnych, tylko w chwilach kradzionych. Całkowicie oddałam się wychowaniu dzieci, zajmowaniem domem i wszystkiemu, co jest z tym związane. Moje ambicje poszły trochę w innym kierunku, wcale się źle z tym nie czuję.
Ja mam teraz takie trochę przyziemne marzenia, na przykład chciałabym aby ktoś wziął moje dzieci na spacer, chociaż na 10 minut, choć raz w tygodniu, może być już nawet raz w miesiącu, albo marzę, by o 23.00 nie być już tak zmęczona, by mieć siły na przeczytanie choć jednej kartki książki, by nie zasnąć przy niej, czy .... o nie ja w cale nie narzekam, ja bardzo się cieszę, że tak mam i sobie radzę. I mam ochotę się uśmiechać. Bo jestem zdrowa i moje dzieci też. Nie ma nic ważniejszego. Powoli dociera do mnie, że ja z tą moją firmą, w takich warunkach, nie miałam szans się rozwinąć, ale jak to ja, walczyłam ile sił, na to wychodzi, że przy tym nie myślałam logicznie. Jak wspomnę, ile ja się naszarpałam....
I wcale nie żałuję tej mojej decyzji, tej , której podjęłam 4 miesiące temu, choć przyznaję, trochę mi żal, że muszę kraść czas, by stworzyć cokolwiek. Że nie mogę na spokojnie sobie podzióbać. 
 Ale dlaczego o tym piszę? Bo tu chodzi właśnie o to, że gdybym nocami, czy jeszcze przed świtem , kiedy dzieci śpią, czy w środku dnia - razem z nimi - nie tworzyła tej girlandy, to by jej nie było. Gdybym nie przymykała oczy jak dzieci rozdmuchują, ledwo co posprzątane pokoje, gdybym nie walczyła ze zmęczeniem i tym już "nie chce mi się"... to by tej girlandy nie było. Nie miałabym, co Wam pokazać, i ten blog chyba by umarł śmiercią naturalną. Szkoda trochę by było. Ale czy tylko mnie by było szkoda? Czasami nachodzą mnie wątpliwości.
Tak strasznie kocham uczucie, kiedy z pod moich rąk powstaje jakiś twór, tak bardzo chcę się tym podzielić, z Wami,  nawet w tej sytuacji, kiedy mogę pokazać jedną, dwie rzeczy na miesiąc... I dlatego też podejmuję codzienną "walkę", bo głęboko wierzę, że spełnią się kiedyś te moje większe marzenia o tworzeniu.
A girlanda... ? Nic specjalnego, naprawdę :) Dużo o niej pisałam, teraz i wcześniej, bo obiecałam 2 lata temu Martynce, ze względu na pracę zawodową, ciągle nie miałam kiedy. Ale już jest zrobiona, dziś po sesji, zawieszona wisi w Jej pokoju, na baldachimie z Ikea.
Girlanda ma 2,25 m. Uszyłam rulonik, który następnie przewróciłam na prawą stronę (nigdy więcej), doszyłam gałązki, a do nich płatki kwiatów, listki doszyte ręcznie, ale uprzednio narysowałam nerwy, pastelami do tkanin. Jest długa (girlanda), choć tego nie widać,  jest gęsta, taka... mięsista, i bardzo kolorowa. Uszyłam ją pod pufę, która znajduje się w córki pokoiku. Kolorowym, i bardzo ciepłym :)
Och te dzieciństwo,  bardzo chciałabym aby moje dzieci, zachowały we wspomnieniach wspaniałe kolory, zapachy, mamę, która zawsze miała dla nich czas i dobre słowo....
Jest właśnie 23.00, zobaczymy czy uda mi się trochę poczytać :)













Przedszkole

Przedszkole

W tym całym pędzie, tym moim życiowym, myśli przelatują jak szalone, a w nich pojawiają się te, które dotyczą edukacji mojej córy; jakiś plecak trzeba jej sprawić do szkoły, piórnik, zeszyty, książki, kredki... co tam jeszcze trzeba? Co ja potrzebowałam, kiedy do szkoły chodziłam? Ale to pewnie na zebraniu się dowiem... chyba. Zamykam oczy aby się uspokoić, bo poza sprawami szkolnymi, to mam tysiące innych myśli (jak każda z nas podejrzewam :) i wtedy dochodzi do mnie, całkiem przypadkowo,  że moja Martyna, ta malutka, co to chodzić niedawno nie umiała, mama ledwo wydukała, co sukieneczki w rozm. 86 jej kupowałam i spineczki z kwiatuszkiem, że ta moja Martyna bezpowrotnie skończyła edukację przedszkolną, że Ona idzie do Szkoły. Do Szkoły! Jak to mogło tak szybko przelecieć? Niewiarygodne, coś mi uciekło chyba....
Jak mogły tak szybko upłynąć te lata? Jak tak będzie to wyglądało, to za chwilę będę zaskoczona, że ona... na studia idzie! Na przykład.
Niech będzie, muszę się jakoś dostosować do okoliczności. Jutro ma zakończenie roku, całe dwa miesiące będę ją miała na wyłączność :) Bardzo się z tego cieszę, powoli robię rozpiskę zabaw, zadań i innych przyjemności jakie nas czekają. Czekam tylko na lepszą pogodę, bo jakoś nie wygląda aby to było lato. Swoją drogą właśnie dziś uświadomiono mnie, że jest najcieplejsza pora roku. Taka ze słońcem, ciepłem, sukieneczkami na ramiączkach, taplaniem się w wodzie, jazdą na rowerze... całkiem mi to wyleciało, kiedy za oknem jest ponuro, zimno i pada deszcz.
Zbaczam z tematu, bo dziś zaczęłam pisać o przedszkolu, o jego zakończeniu gdyż stworzyłam cośśśś na ten temat :) Kartkę dla pani wychowawczyni Martyny.Trochę się przy niej nadziubałam, ale Wy wiecie, że ja to lubię :) Zadeklarowałam się, że wykonam kartkę, taką ogólną od rodziców z podziękowaniami dla Pani. Mój wybór padł na exploding box, nie będę opisywała, co ja w niej nacudowałam, niech przemówią zdjęcia.





Korzystając ze sposobności, pudełeczko zgłaszam do  Crafty Moly Wyzwanie 33 Koniec nauki




Przede mną tworzenie (w końcu) girlandy do baldachimu Martyny, więc kolejny post o niej będzie właśnie. Pozdrawiam! :)



Sylwiór klamkowy

Sylwiór klamkowy

Ostatnio naszła mnie myśl, aby odwiedzić wszystkich moich obserwatorów, ale po kolei, od samego początku , od pierwszej osoby, która postanowiła mnie obserwować, albo wybierałam przypadkowe, starsze posty i odwiedzałam osoby, które mnie odwiedziły i skomentowały, najczęściej było to na zasadzie: ... oooo, pamiętam Ją! Ale dawno jej u mnie nie było, ciekawe co u niej słychać? :) no i wchodzę... a tu: ciszaaaaa..... ostatni post, dwa, trzy, cztery lata temu.... albo wejście na blog zablokowane, tylko dla zaproszonych gości czy też blog w ogóle nie istnieje... i tak Wiecie? Strasznie smutno mi się zrobiło... czy kiedyś, ktoś zobaczy mój komentarz, wejdzie na mój blog i spotka ciszę? Ostatni post napisany przeze mnie dwa, trzy, cztery lata temu? Zrobiło mi się smutno, bo ja bardzo cenię kontakt z Wami, ale co ja mogę wiedzieć, co może się wydarzyć... Pamiętam ten szał parę lat temu, te emocje, ten zapał, wiadomo, to wszystko było dla mnie nowe, aż kręciło mi się w głowie od ilości blogów (naprawdę nie miałam pojęcia, że w ogóle istnieje blogowy światek) i od inspiracji, bo każda coś pięknego tworzyła, a ja wszystko chciałam spróbować. Odwiedzałyśmy się codziennie, dopingowałyśmy wzajemnie, no po prostu żyłyśmy blogiem. Ja żyłam. Rozumiem, że świat blogowy dla większości z nas nie jest już nowością i wolę myśleć, że te Panie, które zrezygnowały z tej części świata, teraz spędzają wolne chwile w ogrodzie, na spacerze, w pracy, na zakupach,w spa, u fryzjera, na siłowni, na rowerze, no wszędzie indziej i z kim innym, z najbliższymi niż tu. Wolę myśleć o takiej wersji, bo ta druga jest smutniejsza, a nie chcę jej do siebie dopuszczać.
Wszystko się zmienia, my też się zmieniamy, nasze potrzeby, upodobania się zmieniają. Jednym wystarcza blogownie, i mogą to robić latami, inni potrzebują czegoś więcej i zmian. I nie chcą już bloga. I są jeszcze inni...
Widzę po sobie, jak tak przeglądam swój blog... jaka ja byłam nieśmiała, trochę wystraszona, niepewna,  naiwna (aby nie napisać inaczej) czasem jak patrzę na moje starsze prace, to wolę zapuścić kurtynę milczenia. Ale niech te moje wypociny na tym blogu będą (jaka ja byłam wtedy z nich dumna! ), to przecież pięknie pokazuje drogę, jaką przeszłam i jaką idę teraz właśnie. Nie zamykam tego bloga, bo przecież nadal tworzę, nie  tworzę dla innych, nie znanych, ale dla najbliższych, dla siebie. Mam więcej czasu aby usiąść i teraz do Was pisać (jak pracowałam tworząc, mogłam pokazać jedynie zdjęcie pracy, bo na nic innego czasu już nie starczyło)... i mój blog, widzę, że się zmienia, ewoluuje jak ja. Stworzyłam dla Przemka stwora na klamkę, do przytulania, bez pośpiechu i teraz piszę, bo czuję potrzebę dzielenia się z Wami tym, co tworzę. Może inne Panie nie czują już takiej potrzeby i dlatego zrezygnowały?
Nazwałam go klamkowiec, mąż dodał sylwiór (a niech go!) no i dostała mu się nazwa sylwiór klamkowiec. Jest długi ma 57 cm i wisi na klamce w pokoju synka. Zainspirowała mnie jętka z książki "W pogoni za życiem" P. Wechterowicza (swoją drogą polecam, mądra książeczka, a ilustracje p. Dziubak przepiękne), nóżki króciutkie jak u mojego Przemka :) Z jednej strony bez ozdób, z drugiej naszyłam kółka inspirując się łuskami smoka, wyszło jak wyszło. Pokazuję zatem. Ach i jeszcze jedno, zapomniałabym w tym moim gadaniu, mój blog jest twórczym blogiem, a wyzwania lubię bardzo, jest okazja więc sylwióra zgłaszam do Diabelskiego młyna














Copyright © 2014 sylwiitwory , Blogger