Tydzień z pszczołami (nauka i zabawa)

Tydzień z pszczołami (nauka i zabawa)

To jest najbardziej długo piszący się post, w moim całym blogowaniu.
Aż mam wyrzuty sumienia.
I sobie zarzucam, że powinnam do Was zaglądać częściej, kontaktu nie urywać, że tej codzienności pozwoliłam się pochłonąć. Tego nie lubię bardzo. Pozwolić, by rzeczywistość przysłoniła mi to, co lubię...
Więc rzuciłam właśnie prasowanie, pranie, sprzątanie ogólnie, plewienie chwastów w ogródku i wiele innych czynności dnia codziennego, by Wam kilkanaście zdjęć pokazać, z Dni z Pszczołami, jakie zorganizowałam moim dzieciom... w  maju.
Rozmawiałam, pokazywałam, tłumaczyłam, wszystko na temat pszczół, co wiedziałam, czego sama przeczytałam, czego doświadczyłam.
Takie dni tematyczne to sprawdzony przeze mnie sposób na zaznajomienie dzieci z ważnymi informacjami. Zresztą nie od dziś wiadomo, że najlepsza nauka jest poprzez zabawę.
Prześledziliśmy dokładnie książki na temat pszczół, jakie mieliśmy na półce, przez przypadek w moje dłonie wpadło czasopismo, ulotki (nie kupuję, nie czytam zazwyczaj, wolę książki), wiadomości z internetu, a dokładnie zdjęcia jakie można było obejrzeć, uzupełniały wiedzę.
Na spokojnie, na luzie, mimochodem, tu informacja, tam zdjęcie, tam wspólne czytanie...
To wiedza, która nie tylko wzbogaca młode umysły, ale też uczy szacunku. Po takim tygodniu informacyjnym, dla moich dzieci pszczoły przestały być tylko jakimiś bzyczącymi owadami, które mogą użądlić. Mogę nawet napisać więcej, bo już zdążyłam zauważyć, że do pszczoły podchodzą ostrożnie ale pewnie, nie ma bezradnego, lękliwego wymachiwania rękami, co czasami bywało...
Powiem Wam też, że ja sama jestem zachwycona tymi stworzonkami, wiedzy na ich temat, nie byłabym w stanie przemycić w jednym tygodniu, nawet teraz, co rusz dowiaduję się czegoś na ich temat, nowego. Życie pszczół jest fascynujące.

  • Czy wiedzieliście, że jedna pszczoła w trakcie swojego życia wytwarza jedną łyżeczkę miodu? Wyobraźcie sobie łyżeczkę, to jest ok 2,5 ml miodu zaledwie... ale pszczoła jest mała, ile ona musi się nafruwać :) by zebrać taką ilość. Gdy tak sobie zobrazowałam tę informację, to zrobiła na mnie należyte wrażenie. Zachwyca mnie pracowitość pszczół.
  • Pszczoła uderza w locie skrzydłami 230 razy na sekundę (wyobraźcie sobie, 230 razy!) i pędzi ok. 30km/h... wow, aż chce się powiedzieć.
  • Albo, że pszczoły tańczą? Taniec pełni funkcję informującą, np. zwiadowczynie w ten sposób komunikują się z pozostałymi zbieraczkami; jak daleko lecieć, w którym kierunku aby dotrzeć do polany, na której rosną miliony kwitnących wspaniałości.
  • Oczy pszczoły składają się z 4000 malutkich oczek, dzięki nim może dostrzec najdrobniejsze zmiany w otoczeniu, 4000 oczek, też chce się powiedzieć wow :)

Opowiem Ci mamo. Skąd się bierze miód Przemek otrzymał ją w ubiegłym roku, w prezencie. Leżała na półce nie ruszana, aż w końcu nastał jej dzień. Tu też taka dygresja - bo moje dzieci, mają mnóstwo książek -interesują się nimi, zwłaszcza tymi, które nie są opowiadaniami, a są skarbnicą wiedzy na jakiś temat - dopiero wtedy, kiedy ja zwrócę na nie uwagę. To też taka lekcja dla mnie (oczywista), że nie wystarczy dziecku kupić zabawkę i wymagać, by samo się nią bawiło.
Tak więc, życzę sobie chęci na wyłuskanie czasu, by go przeznaczyć na studiowanie książek z dziećmi. To nie jest łatwe, wbrew pozorom.
Ale wracając do Skąd się bierze miód: to typowa książeczka dla dzieci, mamy tu trochę informacji, podanych głównie w formie wierszyków, na niektórych stronach są zabawy, typu: znajdź leniwą pszczołę, albo intruza próbującego włamać się do ula. Na przedostatniej stronie, jest instrukcja jak zrobić ogród dla pszczół.
Jak potrzeba więcej treściwej pozycji, to polecam tę drugą książkę, którą opisałam niżej.


I niech Was nie zmyli ten trzmiel... :)



Pszczoły (Piotr Socha) Jeżeli jej nie macie, a zastanawiacie się nad zakupem, polecam! Skarbnica informacji, podanych w przystępny sposób, okraszonych barwnymi ilustracjami. Niejeden dorosły, czytając tekst, może ze zdziwienia unieść brwi. Dla mnie to taka książka "na poważnie" dla dzieci.


Historia pszczół (Maja Lunde) To książka katastroficzna, typu, co by było gdyby... W tym przypadku, co się stało ze światem, gdy wymarły pszczoły. Wciągająca książka, po przeczytaniu której, jeżeli nic na temat pszczół się nie wie, to przynajmniej zacznie się o nich myśleć. Czasem to wystarczy.

A odnośnie wymierania pszczół, o których co jakiś czas jest głośno, zapraszam do pewnego artykułu Tutaj który co nieco wyjaśnia. To poważny artykuł, z bibliografią.




Ćwiczenia w szkicowaniu rysowaniu i malowaniu

Ćwiczenia w szkicowaniu rysowaniu i malowaniu


I tak minęły mi ostatnie dwa miesiące, na malowaniu...
Kredką i akwarelą.
Tak sobie sprawdzałam czy potrafię, czy dam radę, z każdą pracą coraz pewniejsza się staję, choć zawsze (chyba) będę mieć dylematy, czy mi się uda, które rozwiewać będą się podczas postępów w tworzeniu. Ciągnie się za mną ta niewiara w siebie, niemiłosiernie.
Zadowolona jestem z Pierwiosnka i czereśni, że tak ładnie się mi udało odwzorować naturę, dodając coś od siebie, przy okazji.
Mam dwie refleksje:
Jestem samoukiem. I bardzo chciałam malować. Nie poddałam się na początku (choć były momenty, kiedy chciałam sobie to wszystko podarować), i tworząc niewypały, powoli coraz lepiej mi szło. Teraz jestem na etapie myślenia, że jestem w stanie narysować każdego kwiatka, każdy listek... To oczywiście nie jest prawdą, ale już wiem, że tylko próbując, jestem w stanie przekonać się jak jest w istocie. Dlatego też wychodzę z założenia, że każdy jest w stanie zrobić taki obrazek (chyba, że nie :):):) Mówię tak, bo wiem, ile ja musiałam ćwiczyć, abyście teraz mogli oglądać powyższe...
Druga sprawa; nie wiedziałam, że kredkami tak ładnie można namalować :) Naprawdę! Oglądałam oczywiście prace artystek, które cuda robią przy pomocy kredek, i ciężko było mi uwierzyć, że to tylko kredki... Teraz już wiem, że to od kredek zależy (omijając umiejętności), do tej pory miałam szkolne, i nimi nie mogłam osiągnąć zadowalającego efektu.
Natrafiłam na akwarelowe Goldfaber aqa od Faber Castell i się zachwyciłam po prostu. Być może (choć powinnam napisać na pewno) są jeszcze lepsze kredki, ale te, przy moim poziomie, w zupełności wystarczą. Kredkami namalowałam Pierwiosnek, krzew Japonica, Berberys, gałązkę bzu. Reszta to akwarele.
I co, jak Wam się podoba? :)
Dni mijają dzieje się

Dni mijają dzieje się


Uzbierało się kilka zdjęć, każde z innej parafii, ale takie w zasadzie są ostatnie tygodnie. Na szybko, wyrywkowo. Tam gdzieś pojadę, coś zrobię, przy biurku coś skrobnę (nie skończę, ale przynajmniej zacznę)...
Szykuję dla Was post z moimi rysunkami, jednak w ślimaczym tempie prace następują, bo tak to już jest, mam całą masę innych obowiązków, i na tworzenie, nie znajduję zbyt wiele czasu. Ale tę chwilę, która mi zostaję, przeznaczam właśnie na malowanie. W ubiegłym miesiącu zaczęłam malować kredkami i, powiem Wam, że jestem zachwycona. Po pierwsze nie spodziewałam się, że kredkami można całkiem realnie oddać kolory, że tak żywo wychodzi - że mi w ogóle wychodzi, to swoją drogą :). Po drugie, już na wstępie natrafiłam na całkiem całkiem dobre kredki akwarelowe, którymi chyba nie da się, źle namalować, tak świetne są. Więcej o nich opowiem, przy poście poświęconym moich ilustracji.
Jeżeli Macie ochotę zobaczyć co u mnie na bieżąco, to zapraszam na mój profil na Instagramie O tutaj
Muszę też wspomnieć, że do serca sobie wzięłam przyrzeczenia z ostatniego postu (choć miałam dwie wpadki), postanowiłam się więcej ruszać, wygląda na to, że to najlepszy dla mnie sposób. Nabyłam hulajnogę, i razem z dziećmi jeździmy...  przyjdzie czas, kiedy będę mogła też pobiegać, za tym rodzajem sportu, tęsknię najbardziej. 

Żegnajcie ciasta i ciasteczka, batoniki i inne słodkości cz.I

Żegnajcie ciasta i ciasteczka, batoniki i inne słodkości cz.I

Musicie wiedzieć, że mój syn, uwielbia się przytulać i całować. Niezależnie od tego, czy śpi czy nie śpi. Nie ma to najmniejszego znaczenia. Nawet podczas zajmującej zabawy, potrafi podejść i mnie wyściskać.
No więc tak... po raz kolejny przetransportował się w nocy, do mojego łóżka i obudziliśmy się razem... wróć... to On mnie obudził, a konkretnie, mała rączka nieustannie gładząca mnie pod koszulką.
Nie odzywam się, oczy mam zamknięte i czuję... TO głaskanie. Po kilku minutach odnoszę wrażenie, że jeszcze chwila a zedrze mi skórę, już miałam zwrócić uwagę, że chyba już dość mam, kiedy senny obraca się na bok, nie wypuszczając mnie ze swoich objęć,  mruczy:
- ... Jesteś taaaaaakaaa mięciutkaaaaa... pulchniutka. Ugniatam twój brzuszek jak ciasto...
...
Nożeszkurdeeeeeeę!!!!
Mam tego naprawdę dość!
Mam dość takich uwag, dość własnych słów, żeby wziąć się za siebie, co dzień odkładanych na  "od jutra". Prób podejmowanych i poległych.
Od dzisiaj biorę się za siebie. Ale tak na poważnie!
Od baaaaardzo dawna nie jem śmieciowego jedzenia, zupek w proszku, fiksów, konserw i niczego, co w puszce, tłustego mięsa, sosów zaprawianych mąką... jem dużo warzyw i owoców, fakt, czuję się zdrowsza (muszę jeszcze popracować nad spaniem, za mało go zdecydowanie, może pokonam w ten sposób zmęczenie, cienie pod oczami...) ale...
ale ja tak  bardzo lubię SŁODKIE
I mimo, że nie jem na ogół wafelków, batoników, chałw sklepowych, lodów, to zdarzają mi się chwile słabości... i ciągi, w które wpadam.  potrafię pochłonąć ogromne ilości ciast i ciastek i innych słodyczy, zrobionych przeze mnie.
FIT ciast i ciasteczek.
Jakbym sama sobie zgubę piekła i przyrządzała, na własne życzenie...
No ileż można podejmować prób, by zgubić kilka kilogramów?! Mam dość zakładania leginsów i spódnic na gumce!

A WIĘC...
Żegnajcie ciasta i ciasteczka, batoniki i inne cudowności.
Moje kochane.
Towarzyszyłyście mi przez moje dotychczasowe życie. Łączyłyście się ze mną w bólach, stresach i wszelkich trudach.
Zawsze mogłam na was liczyć.
Nikt, tak jak wy nie mógł ukoić mnie w smutkach.
A pamiętacie moją dietę? Rano w południe, w porze obiadowej wieczorem? Ileż ja potrafiłam was wcisnąć...
Wprawdzie już dawno się z wami pożegnałam ale dziś chciałabym tak wiecie, oficjalnie... Pora odciąć pępowinkę, pójść swoją drogą.
Pora na samodzielność.
Nie żegnam się z wami osobiście -tak, unikam was, bo jeszcze boję się, że jesteście w stanie skruszyć mój pożegnalny głos - znam doskonale waszą siłę przebicia. Macie moc, nie powiem. Ale ja się nie dziwię, tyle lat razem! Tyle wspomnień przecież mamy.
Batoniku ciastko ciasteczko czekolado... nie zjem cię więcej! Darzę ciebie szczególnym sentymentem. Ty znasz wszystkie sekrety.
...Ale to były czasy! Ile ja ciebie potrafiłam zjeść, kilkanaście sztuk, cała tabliczka za jednym posiedzeniem? Bez uczucia mdłości. To dopiero była zabawa i przyjemność.
Ile żeście się w tym czasie wysłuchały, to wasze. Moje słodkości, pocieszajki.
No ale widzicie, czasy się zmieniają.
I NIE, nie zjem was dzisiaj obiecując sobie, że to już ostatni raz w tym tygodniu, w tym miesiącu, że od jutra nie zjem żadnego.
Dzisiaj koniec, definitywnie.
Dziś po raz kolejny podejmę próbę sławnych trzech dni bez cukru. Wierzę, że mi się uda!

Został ostatni kawałek mojego ciasta czekoladowego, zrobionego przeze mnie z okazji Dnia Czekolady... taka fit tarta (którą pochłonęłam niemal całą). Przemek chwycił za talerzyk, i już miał ukroić sobie widelczykiem kawałek, kiedy podnosi wzrok i pyta się mnie:
- Chcesz kawałek?
- Nie kochanie, możesz sobie wziąć - odpowiadam,
- Na pewno? - dopytuje się jeszcze,
- Tak, zjedz sobie
Bierze ostatek, kładzie go na talerzyk, robi to powoli, nie spieszy się, po czym odwraca się w moją stronę, kierując wzrok na mnie, cmoka z niezadowoleniem i mówi pouczającym tonem:
- Żebyś później mi nie jęczała...

UMIAR
... Daję sobie miesiąc, a potem wyskoczę na mój blog z moją figurką, jakakolwiek ona będzie. No lepszej motywacji nie znajdę... by czuć się lepiej.
Bo znośna figura to jedno, taki miły dodatek. Rzecz rozchodzi się o ZDROWIE, o które postanowiłam zawalczyć.
O nim - mam nadzieję - za miesiąc opowiem więcej.




Majówkowe kadry

Majówkowe kadry


Może nie do końca majówkowe, raczej zbieranina zdjęć z komputera.
Ostatnio dni szybko mijają, słoneczna pogoda robi swoje i dużo czasu spędzamy w ogrodzie. Część ogrodu mamy już zaadaptowaną, posialiśmy trawę (w końcu!), aż nie mogę się doczekać czerwca, kiedy najprawdopodobniej będzie pierwsze koszenie.
Stawiamy altanę. Według mojego projektu oczywiście :) Nie uda nam się postawić ją tak, jak mam zaplanowane, bo jednak trzeba skupić się na poddaszu (ile jeszcze mam czekać?! :), więc tylko murek i podłoga, a drzwi przesuwne i dach (bo teraz jest prowizorka) na drugi rok... jednak cieszę się z tego, co jest teraz, cieszę się jak dziecko, że coś w tym ogrodzie się dzieję, że wygląda coraz lepiej. Jednak jeszcze wiele pracy wymaga nasze zielone miejsce...
W ostatnich dniach dużo rysuję i maluję, przypomniała mi się moja obietnica, że będę malować co najmniej dwa rysunki miesięcznie. Dość spora luka się zrobiła...Tak więc mam sporą zaległość, na szczęście natchnęła mnie wena, i nie chcę zmarnować szansy, więc rysuję, rysuję i rysuję :)
 W te dni majowe, życzę Wam dużo odpoczynku (o ile jest to Waszym życzeniem naturalnie), naładowania akumulatorów i do zobaczenia następnym razem :)
Copyright © 2014 sylwiitwory , Blogger