Kolejkowo

Kolejkowo


Na Śląsku mieszkam od 10 lat, długo, bardzo długo nie  mogłam się przyzwyczaić. Opuściłam miejsce pełne zieleni, polnych dróg, zabytków, wspomnień, tych pięknych wspomnień na rzecz  domów z płaskim dachem, szarości, czerni, ludzi takich... bez zapału... Przez kilka miesięcy miałam problemy z oddychaniem, nawet powietrze na Śląsku jest inne, ciężkie... oczywiście musiał nadejść ten moment, kiedy przestałam dostrzegać minusy, powietrze było tylko powietrzem, ludzie okazali się mieć tyle samo zapału co inni, nawet zaczęły się pojawiać domy z dachem spadzistym... pojawiło się olśnienie... przebudzenie raczej, że przecież każde miejsce ma swoją historię, a jak historię, to musi być Cośśś, co można zobaczyć... I tak jeździmy, oglądamy... z zainteresowaniem. I lepiej późno niż wcale. Bo to się żyje inaczej, jak się wychodzi ze swojej skorupy, dostrzega pozytywy i cieszy się nimi, nie narzeka ciągle tylko stara pokolorować swoją rzeczywistość, farbami dostępnymi na miejscu... a ten szary Śląsk jednak ma kolory.
Dziś chciałam się z Wami podzielić miejscem, które mnie zachwyciło, ale to tak totalnie. Kolejkowo zostało założone w 2014 roku, jest to wystawa makiet kolejowych i nie tylko. Kolejkowo cieszy oczy w dwóch miastach w Polsce - we Wrocławiu i Gliwicach, są w nich różne makiety z autentycznymi miniaturami budowli, np. w odniesieniu do Śląska; kamienice, gliwicki dworzec kolejowy... ale nie tylko, bo makieta z II Wojny Światowej, rycerska, prehistoryczna, morska, rajdowa i wiele innych, w różnych pomieszczeniach. Jest też wyodrębnione miejsce na kącik zabawowy dla dzieci, przez ten czas jaki tam spędziliśmy, mało dzieci z niego korzystało, jak zauważyłam po swoich... O zabawki!Wzięły do ręki, odłożyły, poskakały... i po 2-5 minutach pobiegły podziwiać makiety dalej, z jeszcze większym zapałem...
W miniaturkach zachwyciło mnie to, że wszystko zostało tak starannie wykonane, to nie są przypadkowe miejsca i przypadkowi ludzie - oni wszyscy przyszli w jakimś konkretnym celu: kupić chleb, albo bluzkę, zawieźć auto do naprawy, czy zdać na złom, zbadać nieznany ląd, jechać na pole bitwy, pomóc druhowi uciec z więzienia, czekać na dworcu na pociąg, który za chwilę przyjedzie. Pociągi jeżdżą, auta mają włączone światła, drzwi się otwierają, zamykają, statek płynie, woda jest prawdziwa, pada prawdziwy deszcz... te makiety po prostu żyją. Wszystko jest tak idealnie przemyślane, dopracowane.
Kolejne zaskoczenie: kiedy nastała noc, zrobiło się ciemno, zaświeciły latarnie, w domach zapaliły się światła, a w nich urywki nocnego życia, podpatrywane przez okna... no cuda! W świetle dnia nie widać, co jest w środku w domach. Jest też taka makieta... wszystko było opryskane wodą, sądziłam, że udawaną, okazało się, że woda jest jak najbardziej prawdziwa, u góry były spryskiwacze, pomyślałam sobie, że sprytnie to zrobili, bo przecież tak realnie wyglądają te figurki, co się zasłaniają foliami, gazetami czy czymś tam jeszcze gdy pada, niektórzy uciekają bo nie chcą zmoknąć... więc zupełnie nie spodziewałam się, że z któregoś domu dobiegnie mnie wołanie... baby... że deszcz będzie lał... a lał, jak z cebra, i to z piorunami. Jest to pierwsza makieta na  świecie, na której regularnie pada deszcz... pierwsza na świecie!
Nie bez znaczenia jest też w Kolejkowie pewien czynnik ludzki; mianowicie obsługa. Panie uśmiechnięte były, takie radosne, widać, że lubią tę pracę, albo dobrze im płacą... zadawały dzieciom, które najwidoczniej z wrażenia nie wiedziały, co oglądać najpierw, tyle bodźców przecież, zadawały zadania... na tej makiecie jest chłopczyk, który trzyma latawiec, znajdź go... a makieta taaaaka długa, a ludzik maciupki ma niecałe 4 cm, ale dziecko szukało bo Pani zleciła i szukało z radością, bo ta Pani tak pięknie, tak ciepło zachęciła... Pani też historie ciekawe opowiadała, na podstawie figurek... że w tej stodole pewien gospodarz naprawia stare auto, on lubi majsterkować, i grzebie pod maską... widzisz? Nie jest sam, inni  mu pomagają, zobacz ... A tam zatrzymana chwila, światło ze stodoły przedostaje się na zewnątrz przez wyłamane deski, ciepłe żółte światło, które pada na podwórko, wieczór się zbliża... a te podwórko takie realne, takie typowo gospodarskie, z trawą zrytą, tu i ówdzie, na kamieniach mech, kaczki kury, pranie na sznurku w połowie ściągnięte.
Długo by opowiadać, zachęcam do obejrzenia, koniecznie z dziećmi :)
Kolejkowo w Gliwicach.
Podchody

Podchody


Ile ja podchodów do tej tacy robiłam, to zliczyć nie mogę. Bo to nie raz, ale kilkanaście razy, nie w ciągu miesiąca ale w ciągu kilku lat, i tak leżała, samotna, niedokończona, czasem nawet zapomniana na jakieś półce. Aż któregoś dnia pomyślałam, że dam ją komuś w prezencie, z powodu jakieś okazji. Jak to zazwyczaj bywa, okazja miała swój konkretny termin, więc nie było mowy o odwlekaniu, o podchodach. Wyciągnęłam tacę, nawet farby, zaczęłam malować... i utknęłam na kilka dni, bo chciałam namalować wodę, ale kompletnie nie wiedziałam, jak to zrobić, leżał malunek na biurku jak jakiś wyrzut, że boję się, że temat tej wody mnie trochę przerośnie, ze strachu przed nieudanym malowaniem nie ruszałam tacy. I gdyby nie termin, to zapewne znowu schowałabym ją na półkę. Zmusiłam się, i w zasadzie to był moment z tym malowaniem, a cała praca powstała w ciągu 2 dni, razem z lakierowaniem. Dlaczego o tym piszę? Ponieważ to jest twórczy blog (z dodatkami :), a mowa o tworzeniu. I też morał muszę na koniec stworzyć, by wpis miał sens ;)
Być może nie jestem jedyna, która zwleka z tworzeniem, tylko dlatego, że nie wie jak podejść do tematu, na starcie się zniechęca, bo się nie uda, bo się boi, że nie da rady. A później okazuje się, że świetnie sobie dałam radę, i warto by było uwierzyć w swoje zdolności, bo przecież tracę na tym... jak się ma związane skrzydła, to nie sposób je rozprostować by dalej lecieć, rozwijać się. Doskonalić. Oczywiście woda nie wyszła tak, że nie miałabym się do czego doczepić, ale jak na pierwszy raz mogę napisać,  że się udała.
Chciałam uwiecznić etapy powstawania, zrobiłam jedno zdjęcie, malowanie wchłonęło mnie totalnie, bo kiedy odłożyłam pędzel było już po. Po myśleniu,  że mi się nie uda namalować wody, po podchodach; okazało się, że taca jest ostatecznie skończona - można ją dać w prezencie, że jedna z rzeczy, która leżała w domu zaczęta a nie skończona wybędzie dalej. Opuści dom i będzie cieszyć oczy kogoś innego. Pozostało jedynie uczucie znane twórcom, uczucie przyjemności po dobrze spędzonym czasie twórczym. Ach! I jeszcze świadomość, że namalowanie zamarzniętej tafli lodu było dla mnie nieosiągalne, a po wielu próbach w końcu się udało, to... to przecież mogę spróbować malować dalej, co innego, tak samo trudnego! Jeżeli chodzi o to by próbować dojść do celu, to będę ćwiczyć ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć. Z taki nastawieniem można wszystko. I też jest to dobry początek, by wzmocnić wiarę w siebie...
...Ale przynajmniej kawałek deski ma swoją sesję, podczas spaceru z dziećmi... w zasadzie nie powinnam pisać, że to był spacer ani sesja, była to raczej wyprawa z przygodami, ostatecznie dzieci wróciły mokre i brudne.
... no to co? Chwytam się teraz za coś innego...
... może najpierw posprzątam, bo te dwa dni malowania jednak pozostawiło piętno na pokojach


Instagram

Instagram


Mój blog powoli zmienia swój image, co mnie bardzo cieszy, bo gdyby nie zmiany,chęć pisania o sprawach innych niż tworzenie, rzadko umieszczałabym posty o tym, co można nazwać rękodziełem. A tak, mam szansę pojawiać się w tym miejscu częściej. Założyłam sobie, ze w raz z nowym rokiem będę umieszczać jeden post na tydzień, to jest 4 posty w miesiącu, systematycznie. Niby nic, ale jak obserwuję już teraz, to jest nielada wyczyn. W ubiegłym roku takich twórczych postów powstało zaledwie 11. I to tylko dlatego, że napędziłam statystykę w grudniu. Gdyby nie potrzeba wykonania prezentów świątecznych dla bliskich, w 2016 r. wpisów byłoby zaledwie kilka.  Bo teraz więcej mnie w kuchni niż przy biurku, co bardzo widoczne jest na instagramie. W końcu odważyłam się wejść w inną społeczność.  Trochę się podśmiewuję, bo żeby to zrobić, musiałam sprawić sobie najpierw telefon. Przez ponad 10 lat miałam aparat, który dzwonił i wysyłał sms, i tylko tyle. I nie czułam potrzeby by mieć coś lepszego. Teraz czuję, że chcę iść do przodu więc mam taki, który może wysyłać chyba wszystko, ma internet i inne cuda na kiju... i to nie jest jakiś nowy model, który dopiero co wszedł na rynek, ale w porównaniu z tym, co miałam wcześniej jest przepaść nie do zapełnienia. Staram się z tym telefonem nie szaleć, w internet wchodzę rzadko, celowo nie pobrałam aplikacji Fb, mam tylko Instagram. Mam nadzieję, że będzie tak zawsze. Jak stoję długo w kolejce, nie przesuwam non stop palcem po wyświetlaczu, wtedy czytam książkę sobie albo dzieciom, albo najzwyczajniej rozmawiamy, wymyślamy bajki, albo obserwujemy ludzi... albo telefonu w ogóle nie mam przy sobie, zdarza mi się nawet o nim zapomnieć. Wprowadzając instagram do mojego życia, ominęłabym się z prawdą gdybym napisała, że nic się nie zmieniło, bo jednak trochę się zmieniło, chociażby to, że dzieci czekają na jedzenie... czekają aż zrobię zdjęcie. Tragedii nie ma, bo zdjęcia nie robię dłużej niż 10, 15 minut, ale Młody i tak jest wiecznie głodny, zazwyczaj przebiera nóżkami ciągle pyta
"Już? Już zrobiłaś zdjjjjjęcieee? ... Tynka czeka cierpliwie, Ona z kolei rzadko bywa głodna. A jak już się najedzą, to robią zdjęcia, Tyna szumnie przygotowuje sesje, Młody robi fotki.
 Instagram powoli mnie wciąga, robienie zdjęć zawsze mi się podobało, cieszę się, że mogę trochę poćwiczyć, sama jestem ciekawa, co z tego wyjdzie. Na początku planowałam mieć jasną tonację zdjęć, chciałam aby panowała biel i szarość, bo tak bardzo mi się ona podoba, taka gama kolorystyczna, albo zdjęcia w ciemnej, szaroczarnej tonacji, przełamane jakimś jaśniejszym ale nadal chłodniejszym kolorem, takie ujęcia są bajeczne, zachwycam, podziwiam profile osób, które takie zdjęcia wykonują, i też sama bardzo bym chciała... ale wychodzi, a w zasadzie wyszło szydło z worka, i na moim profilu są same barwne kolory. No trudno (śmiech). Link do mojego konta instagramowego zawsze będzie na górze paska bocznego, serdecznie zapraszam.

Co za dzień...

Co za dzień...

Co chwycę w te ręce, to mi wylatuje, nie chce wejść gdzie trzeba, malowanie idzie jak po grudzie... ja nie wiem, co z tą weną, przychodzi kiedy jej się chce, a nie wtedy kiedy trzeba... Młody za uchem dopomina się tego, tamtego, tu się wylało, tu spadło, stłukło, tu siku i cała reszta, no po prostu udręka, jeszcze jak wróci Młoda ze szkoły to dopiero się zacznie... ten rwetes... Co za dzień! Okropny... gdyby za oknem jaśniej było, może byłoby lżej... a tu nic Nie wychodzi... taki dzień. A o taki dzień chodzi, co nic nie wychodzi, nic nie jest zrobione, bo się nie da, godziny mijają a tu nic, i do łóżka człowiek się kładzie z niczym w zasadzie, i ma poczucie, że do niczego wszystko, że te wszystko o tak, przez palce ucieka, jak woda.
Pomyślałam, że zrobię sobie herbatę, przynajmniej sobie wypiję coś ciepłego, bo zimno. Otwarłam witrynę, na wysokość oczu kubki, same najładniejsze. Nigdy tego nie robię, ale tak mi spasował kubek męża, że sobie go wypożyczyłam, z tym NIE... widziałam, jest wersja damska, muszę sobie taki sprawić... jak już wzięłam się za pożyczanie, to zagarnęłam zaparzaczkę córki, moja jakoś by nie pasowała, przynajmniej się rozweselę, wspólne zaparzaczki też mamy, każdy swoją też, jakby się kto pytał... i tak się potoczyło.
Przypomina mi się sytuacja z Młodą, kiedy nie chciała, nie umiała, nie potrafiła posprzątać w swoim pokoju, strasznie się męczyła, ja razem z nią, proszenie, tłumaczenie nic nie dawało, co jej opróżniłam półki, to do nich wracało wszystko to samo, rozbabrane, nie posegregowane, takie śmietnisko, jak by nie umiała posprzątać raz a porządnie. Dziewczyna jak nic motywacji potrzebowała, więc postanowiłam Jej dostarczyć taką. Powiedziałam, że ma 10 minut na posprzątanie tego bajzlu, a potem jak nie zobaczę efektu w postaci równo ułożonych rzeczy, wyrzucę jakiegoś Pet shopa do kosza!... 10 minut!
I słuchajcie, 10 minut wystarczyło... szok... normalnie. Niby nic Jej w tym porządkowaniu nie wychodziło, w zasadzie godziny (!) mijały na "sprzątaniu"... a tu taka niespodzianka.. trochę motywacji, i jak czysto. I się dało. Posprzątać. W 10 minut.
... Ściągając zaparzaczkę Młodej z relingu, rozmyślałam sobie o motywacji. Bo ile spraw więcej by się do przodu potoczyło, gdyby ktoś tak mnie też motywował, do przodu pchał, kiedy dzień jest na Nie. Bo samej to ciężko na to wpaść, kiedy ów dzień w rękach się rozsypuje....
... Kto by pomyślał, że zwykła herbata może być taka pchająca do przodu? Po niej, to jak lawina potoczyły się losy dzisiejszego dnia. Do herbaty czajniczek, bo jak Młoda przyjdzie z tej szkoły, pewnie by chciała coś ciepłego się napić, więc zrobię więcej, i podgrzewacz koniecznie, by jednak herbata ciepła była. Swoją drogą, super sprawa te podgrzewacze na świeczki, one naprawdę trzymają temperaturę! Jeden tealight  trzyma czajniczek w umiarkowanym cieple do 2 godzin, naprawdę to sporo czasu... słodyczy w domu nie było. I całe szczęście, bo gdyby były, to zapewne o herbatce bym nie pomyślała, więc o lawinie mowy by nie było, a ta lawina to mi dzień uratowała, jak nic. Mam udawane babeczki, takie idealne do zaparzaczki, więc sobie wkomponowałam w układ, i jak zobaczyłam co przede mną leżało, to za aparat chwyciłam... i się zaczęła... lawina...
Porobiłam zdjęcia, nieplanowany post będzie, też całkiem niespodziewanie, naszła mnie myśl, by posprzątać, bo brudno się porobiło.
Już tak mam, że latając ze ścierką po pokojach, wchodzę wówczas w rozmyślaniach w głąb siebie, myśli mnie nachodzą, dzisiejszego dnia, takie:
... że narzekać można, ale potem koniecznie do roboty się wziąć, by jakiś morał z tego był
... że jutro mogę nie zdążyć posprzątać, jutro może już nie być, a głupio byłoby brud po sobie taki pozostawić
... że jak już posprzątam, i będę miała czysto, to sobie usiądę i książkę wezmę, i poczytam... O! Herbatę też sobie zrobię, do tego czytania - i już mam wizję,a w niej ten słodki obrazek.
I tak sobie rozmawiam w tych myślach ze sobą. Gdy już posprzątałam, naleśniki dzieciom zrobiłam, po nich niespodziewanie pomysł spadł, że na spacer. A na spacerze istne szaleństwo, wszystkie rowy odwiedziliśmy, długo nas nie było, zziębnięci i mokrzy do domu bo obiad zrobić trzeba. A obiad w tym dniu dwu daniowy. Jak nigdy. Potem zadanie domowe, jakieś zabawy, czytanie - każdy sobie, kolacja, kąpiel, czytanie do poduszki -  to My, dzieciom.
Jest godzina 23.14, patrzę na zegarek w komputerze, dzieci śpią, kończę pisać post. A może jednak skończę jutro i od razu opublikuję, bo dziś już nie dam rady, chcę jeszcze książkę poczytać... o herbacie nie mogę zapomnieć... herbatka musi być. Czytam kilka kartek i odpływam ze zmęczenia.... Coś cudownego! Taki piękny dziś dzień był, czuję, że go nie zmarnowałam... a tak blisko było.











Copyright © 2014 sylwiitwory , Blogger