Moje pierwsze ilustracje do książki dziecięcej (konkurs Piórko)

Moje pierwsze ilustracje do książki dziecięcej (konkurs Piórko)


To była przyjemność.
Przyjemność i ciężka praca. O tak, malowanie ilustracji do książki, to ciężka praca. Aby się przekonać, że tak jest, to trzeba spróbować.
Spróbowałam. Przekonałam się.
Fizyczna - bo siedziałam przy tym biurku godzinami, plecy bolały, nachylałam się non stop nad tymi kartkami. Starałam się by dokładnie było, więc te moje patrzałki nieźle się wymęczyły.
I psychiczna praca to jest, chyba nawet bardziej męcząca niż fizyczna - kontrolę nad kolorami nieustannie pilnować musiałam (mam zadatki do braku kontroli :), niemoc, bo powinno wyjść tak jak sobie wymyśliłam, a nie wychodziło jednocześnie pilnując by z tekstem coś miało wspólnego, to co rysuję... I ten lekki stres czy zdążę te minimum namalować, bo wiadomo - to nie moja praca - inne obowiązki poza ilustracjami do konkursu, też miałam.
Jednak, jak już jest po wszystkim, wiem, że to była przyjemność.
Konkurs Piórko w II etapie wygrał pewien pan, książka Mały Saj i wielka przygoda, w sieci sklepów Biedronka, ma pojawić się w listopadzie.
Nie jest mi przykro, że nie wygrałam. Może to dziwne, że tak napisałam, ktoś może nawet posądzić mnie o nieszczerość... jednak taka jest prawda.
O taaaaaak, fajnie by było wygrać 100 tyś (taka była nagroda), ja tam wiem, co bym z takimi pieniędzmi zrobiła ;)
Przesyłając zdjęcia moich prac, na 99% byłam pewna (i pogodzona z tym),  że nie wygram, i nie dlatego, że w siebie nie wierzyłam. Uważam, że świetnie sobie poradziłam - jak na pierwszy raz, jak na osobę, która nie jest po szkole plastycznej, która od niedawna zaczęła malować - ale podczas malowania do tego konkursu, prześledziłam jeszcze raz wygrane tytuły i zorientowałam się, że wszystkie ilustracje, z trzech poprzednich książek, są wykonane w konkretnym stylu (im dalej z wydaną książką, tym gorzej - jak dla mnie, wiadomo naturalnie, że to kwestia gustu), nie moim niestety. W domu mam Szary Domek i Córkę Bajarza - ilustracje do tych książek, były dla mnie pod względem artystycznym jeszcze do przełknięcia (chciałabym być z Wami szczera - albo raczej odważyć się to powiedzieć, absolutnie nie mam zamiaru być nieuprzejma wobec ilustratorów - nie każdy musi lubić zupę ogórkową, czyż nie? Nie wszystko musi się podobać, każdy ma przecież swój własny zmysł artystyczny, każdy odbiera daną rzecz inaczej. Całkiem możliwe, że mogę być w mniejszości, albo nawet jedyna, odbierając te książki inaczej), natomiast ostatnia książka, Strach na Wróble, miała takie ilustracje - gdy przeglądałam ją w Biedronce - że się po prostu zdziwiłam. Może wyboru nie mieli?
 I wtedy pomyślałam, że może spróbuję namalować? Czekałam na tę możliwość rok.
Napisałam 99% - te 1% to była nadzieja, że jury się zmieni :)
 Tutaj  możecie zobaczyć jedną wygraną ilustrację do książki dla dzieci Mały Saj i Wielka Przygoda.
Teraz wiem na 100%, że nie miałam szans wygrać.
Muszę koniecznie dodać, że daleko jestem od oceny. Zdaję sobie sprawę, że to naprawdę jest rzecz gustu. Jury wybiera prace, mając na uwadze swoje własne wytyczne.
Dla tego 1% spróbuję podejść ponownie w następnym roku.
Na Instagramie widziałam prace innych twórców (ci co mają Ig i zdecydowali się pokazać), którzy brali udział w tymże konkursie, jedna z autorek, miała naprawdę przepiękne ilustracje, piękniejsze od moich, od razu piszę. I czytanie książki, z takimi ilustracjami, to by była dopiero przyjemność!




Ulotne chwile tegorocznych wakacji

Ulotne chwile tegorocznych wakacji



Dzień, w którym zacznę pojawiać się na zdjęciach, to będzie dzień przełomu, i będzie oznaczał:
a) Ktoś z bliskich nauczył się robić zdjęcia
b) Opłaciłam kogoś, by robił mi zdjęcia
c) Nauczyłam się sama uruchamiać wyzwalacz 
Innej opcji nie ma.
Jak co roku, zdumiona zdaję sobie sprawę, że na drugi tydzień zaczyna się szkoła. I bardzo mi się to nie podoba. Jeszcze świeżo mam w pamięci, tę radość, kiedy Martyna ze świadectwem przyszła do domu, że wakacje, nareszcie! 
Naprawdę, nie chcę by szła do szkoły, wolałabym Ją mieć przy sobie.
I znowu się zacznie... matematyka, zadania domowe, które będzie odrabiać do późnych godzin nocnych, te moje latanie, zawożenie, przywożenie i inne obowiązki szkolne, które odnoszę wrażenie, są rozdzielone przez nauczyciela, na spółkę między dzieckiem a rodzicem.
No cóż.
Mogłabym napisać, że mamy jeszcze tydzień wakacji, ale nie mogę, bo Przemek zachorował, i przez kilka dni będziemy w domu, w zamknięciu. A szkoda, bo taka ładna pogodna w dzień, aktualnie świeci słońce, jest ciepło.
No cóż.
Naturalnie nie w moim stylu za długo narzekać, już zdążyłam zaakceptować sytuację, postaram się przymusowe dni w domu wykorzystać maksymalnie.
Mam tylko nadzieję, że we wrześniu też będzie świecić słońce :)

Między zdjęciami, jest kadr batoników, celowo dałam, to nie pomyłka. Słuchajcie, to moje nowe odkrycie ze sklepu Lidl, pyszne są! Całkowicie pod mój gust, delikatnie czuć marakuję, którą bardzo lubię (smak i zapach marakui, kojarzy mi się z przeźroczystymi cukierkami z dzieciństwa, którymi częstowali nas Niemcy, będący w odwiedzinach u sąsiada - najwięcej cukierków dostawałam ja, jako najbardziej wygadana dziewczynka :))
Te batony -nie wiem jak w innych marketach - są przy kasie. Polecam!
Pierwsze zdjęcia są to widoki z moich rodzinnych stron ❤
Wiele bym dała, aby tam powrócić.
Copyright © 2014 sylwiitwory , Blogger