Praca nad książką skończona (prawie)

Praca nad książką skończona (prawie)


Udało mi się dotrzymać terminu zdania ilustracji.
Czuję ulgę, wiadomo, ale też niedosyt i niepewność,wiadomo... w obliczu sytuacji, w jakiej się wszyscy znaleźliśmy, wszystkie rozmowy dotyczące wydania książki zostały wstrzymane, niepewność, bo nie wiadomo do czego wrócimy gdy już będzie po. Niedosyt czuję, bowiem nie mogłam namalować tyle ile bym chciała a przede wszystkim tak jak bym chciała.

Praca nad książką

Wykonałam 80 ilustracji (to naprawdę sporo!) od najmniejszych obrazków aż po dwustronicowe. Ostatnie 1,5 miesiąca to była praca na akord, nade mną wisiało widmo terminu, więc nie mogłam na ilustracje przeznaczyć tyle czasu ile wymagałyby, więc niektóre są takie jakie są, nad czym po prostu ubolewam, ale to też dla mnie nowość i nauka.
Teraz po czasie wiem, że takie doświadczenie było mi potrzebne, bo lepiej wiedzieć doświadczając na własnej skórze,  podejrzewam, że to dopiero początek... Bo ilustrowanie do książki nie za wiele ma wspólnego z twórczością, przynajmniej w takim rozumieniu, w jakim ja spostrzegam tworzenie. Tworzenie, artyzm... boli czy nie boli, trzeba było namalować i już.
Wena nie ma z tym nic wspólnego.
Dzieci odetchnęły z ulgą, bo przyznam się, że przez wiele tygodni je zaniedbywałam, co nie raz podgrzewało atmosferę w domu, nie obyło się bez łez, wzajemnych... Ale mam też wspaniałe dzieci, Przemek był wyrozumiały, Martynka mi pomogła....
Wiem, że nie powinno to tak wyglądać, dzieci to dzieci a przecież to ja jestem dorosła, ale naprawdę byłam w impasie. Zmagałam się ze wszystkim sama i było to dla mnie ogromnym obciążeniem psychicznym.
Spędziłam niemal 8 tygodni, od poniedziałku do niedzieli, od rana do późnej nocy - dosłownie - przez kilkadziesiąt dni, bez chwili przerwy dla siebie, z czasem ograniczonym do niezbędnego minimum dla rodziny, jak teraz to piszę, to kręcę głowę w zdumieniu, bo przypominają mi się lata poświęceń i innych doświadczeń, które zaznałam w młodości, a które mogę porównać do tej niedawnej szarpaniny czasowej. Rozpaczy wewnętrznej, bezsilności i też siły, na przekór wszystkiemu, że pomimo wszystko, nie poddam się.
Najgorsze były pierwsze tygodnie, dni w zasadzie, kiedy zaczął się wyścig z czasem, kiedy już zaczynałam odczuwać skutki braku wyspania, latania w te i we wte, załatwiania innych ważnych spraw życiowych, byciem mamą jednocześnie, gospodynią domową, i cała reszta, świadomość, że jak zrobię obiad, czy za długo porozmawiam z dziećmi - naprawdę absurdalne - to ten czas "stracony" będę musiała odrobić w nocy, świadomość, że jak nie zrobię choćby 1 ilustracji na dzień, to nie wyjdę z zaległości. No więc już po pierwszych kilkunastu dniach, kiedy widziałam, co się dzieje, myśl, że przede mną jest jeszcze cały miesiąc... 30 dni... Takich dni... była niezwykle przytłaczająca. Bo widzicie... jedną pełną ilustrację, bogatą w szczegóły,  nie jest łatwo namalować w jeden dzień, bo sam szkic, który jest podstawą, a który trzeba wymyślić i bardzo dokładnie z tych myśli przenieść na papier, zajmuje wiele czasu, a tu jeszcze trzeba go ubarwić, wymyślić kolory, nakładając wiele ich warstw na siebie... Potrzeba do tego czasu, skupienia przede wszystkim. Nie miałam do tego warunków, nie zliczę ile razy musiałam odchodzić z frustracją od pracy.
Napisałam jedną ilustrację, a według obliczeń, aby zrealizować cały mój zamysł odnośnie zobrazowania książki, powinnam zrobić 2 ilustracje dziennie, każdego dnia, przez kilkadziesiąt dni.
Jeszcze 2 tygodnie przed terminem nie byłam pewna czy mi się uda...
Przeklinałam te moje szczegółowe malowanie. Zwłaszcza wtedy, gdy zorientowałam się jak szybko można namalować obrazek ot taki prosty, rozmazany, niedopracowany - choć nadal ładny, nie mogłam, po prostu nie mogłam, go takiego zostawić. Więc ta moja szczegółowość była problemem, nie termin - wiedziałam, że gdybym malowała prościej, na luzie zrealizowałabym cały zamysł.
Teraz jest już po, mogę posprzątać dom, ogarnąć ten cały wielotygodniowy bałagan. Wziąć się też za siebie, pod oczami czuję jeszcze piach, rozregulowała mi się gospodarka hormonalna...
Głęboko wierzę w to, że to był odosobniony przypadek, że tak to nie wygląda...
Zostawiam Wam kilka obrazków do książki, skończone albo podczas pracy i jak się uda, to zobaczycie całą resztę już zebraną w jednym miejscu. Czego życzę z całego serca autorce i sobie rzecz jasna :)

Moje odkrycie

No ale jakie wnioski wyciągnęłam z tego doświadczenia? Ano wiele... Ale może skupię się na jednym, bo związany jest z tworzeniem. Mianowicie
Odkryłam, że potrafię malować na zawołanie! :)
Wygląda na to, że jestem artystką. To wena sprawia, że maluję z polotem, mam te uczucie wolności w tworzeniu... Tworzę! Nie przeszkadza nawet to, że nigdy nie uczyłam się rysunku, że nie jestem plastykiem, profesjonalistką, po prostu obraz pojawia się w głowie, a ręka robi swoje, na końcu jest te niepowtarzalne poczucie satysfakcji, że zrobiło się coś dobrego. Do malunku, podchodzę, kiedy chcę, kiedy myśli domagają się upustu... wena...
W takiej sytuacji powstawały pierwsze ilustracje do książki... Mogłam TWORZYĆ, miałam czas...
A kiedy nieoczekiwanie, narzucony termin - po tym jak już przestałam się miotać, a realizować kolejne prace - odkryłam, że już nie tworzę a PRODUKUJĘ i to też jest na swój sposób niesamowite.
Po pierwsze, nie ma czasu na rozmyślanie, jaki kolor, czy pójść w tym kierunku czy w tym, na decyzję jest dosłownie chwila, jak błysk i do roboty. To musi być szybkie i pewne. Mówię o szkicu, ale w sumie dotyczy to też kolorowania. A potem szybkie poprawki, nie czekając na TE uczucie, że to już koniec, nic więcej nie trzeba dodawać (więc jakby nie patrzeć, praca jest niedokończona) i następna ilustracja... a potem następna... następna... następna... nie myśleć, tylko malować.
Nie ma czegoś takiego: nie mam ochoty dziś malować (bo nie mam), ołówek i pędzel w ręku mi się nie trzymają, więc nie maluję, do biurka podejdę, kiedy poczuję ochotę- nazwijmy to weną.
A jest tak: Podchodzę do biurka i ołówek, który nie chce mi się trzymać, trzymam mocniej i zmuszam rękę, by stabilniej trzymała pędzel. Nie ma weny jest zadanie do wykonania. Odcinam się od emocji towarzyszących artyzmowi.
To działa!
Oczywiście, nie ma to nic wspólnego z prawdziwym tworzeniem..
Odkryłam, że umiem wyprodukować ilustrację na zawołanie. Myślę, że taka umiejętność jest niezbędna przy pracy ilustratora. Nie mam doświadczenia, tak się domyślam jednak.
Takie są moje początki. Musiałam zrobić swoją małą rewolucję w sposobie myślenia, podejścia do zadania, a najlepiej, znaczy się - skuteczniej-  zrobić to na własnych popełnionych błędach, czyż nie?

Co robię jak już jest Po?

Nie mam pewności, czy książka zostanie wydana. I ta niepewność jest dla mnie przykra. Oddałam 
tej książce serce i ciężką pracę, a nie wiem, jaki będzie koniec tej historii.
Właśnie skończył się pierwszy tydzień "odpoczynku" - posprzątałam jako tako w domu, pobyłam trochę z dziećmi, zorganizowałam święta, a nawet znalazłam czas, by coś swojego pomalować. Dziś postanowiłam zadbać o siebie, na początek sen, poćwiczę, bo jednak wielotygodniowe siedzenie w jednym miejscu - to co, że bardzo często wstawałam - nieprzemyślane podjadanie albo nie jedzenie, nieustanny stres, odbiło się na moim ciele... poczytam książkę, może obejrzę film w tym tygodniu - ostatni raz takie rzeczy robiłam na przełomie stycznia/ lutego, mam wrażenie, że lata temu...
Ale też... wykorzystam sytuację, w jakiej wszyscy się znaleźliśmy - mimo, że zilustrowałam książkę - wrócę do tych prac, z których musiałam rezygnować. Tych prac, których stworzenie zajęłoby mi więcej niż jeden, dwa dni, i ile uda mi się domalować to na plus.
Zrobię już to jednak na spokojnie.

Tak wyszło

Mieszkam w miejscowości, do której nie dojeżdżają autobusy, tak dziura... Jest cicho, ciszej, codziennie - od kilku, może kilkunastu dni - wydaje się, że jest niedziela, nieliczni chodzą na spacery...
Od ogłoszenie kwarantanny, w sklepie spożywczym byłam raz, nie zobaczyłam ani jednego dziecka, młodzieży również. Zrobiłam zapasy, myślę, że wytrzymamy do poniedziałku, poczekam aż lodówka stanie się zupełnie pusta, a wtedy pojadę... wezmę maseczkę, rękawiczki i postaram się nie wstydzić... Jestem świadoma, że mimo, iż to mała mieścina, wirus też może tu dotrzeć, że to nas również dotyczy, że nie wiem, czy... już nie dotarł.
Parę dni temu, jeszcze śledziłam doniesienia ze świata, teraz ograniczyłam czytanie wiadomości, komentarzy, żyje mi się przez to lepiej... mniej się boję
Natrafiłam pewnego dnia, na oto taki komentarz, niestety źle ściągnęłam (zrobiłam screen) i nie mogę podać Login autora...

Kwarantanna*
Tak, pojawił się strach.
Tak, pojawiła się izolacja.
Tak, pojawiły się zakupy w panice.
Tak, pojawiła się choroba.
Tak, pojawiła się nawet śmierć,
Ale
Mówią, że w Wuhan po wielu latach hałasu
Można znowu usłyszeć śpiew ptaków
Mówią, że po kilku tygodniach ciszy
Nieba nie zasłania dym
Jest błękitne i szare i czyste.
Mówią, że na ulicach Asyżu
Ludzie śpiewają do siebie
przez opustoszałe place,
otwierając okna
by ci, którzy zostali sami
słyszeli głosy rodziny, która jest obok.
Mówią, że hotel w zachodniej Irlandii
oferuje darmowe posiłki i ich dostawę
do osób podlegających kwarantannie.
Dzisiaj młoda kobieta, którą znam
roznosiła wśród sąsiadów ulotki ze swoim numerem telefonu,
by starsze osoby miały z kim porozmawiać.
Dzisiaj kościoły, synagogi, meczety i świątynie
przygotowują się, by dać schronienie
bezdomnym, chorym i zmęczonym.
Na całym świecie ludzie zaczynają zwalniać
tempo i podejmować refleksję.
Na całym świecie ludzie zaczynają patrzeć
na swoich sąsiadów w nowy sposób.
Na całym świecie ludzie budzą się w nowej
rzeczywistości.
Dostrzegają jacy naprawdę jesteśmy,
jak niewiele kontroli tak naprawdę mamy,
i że tym, co liczy się najbardziej, jest miłość.
Więc módlmy się i pamiętajmy, że
Tak, pojawił się lęk
ale nie musi iść on w parze z wrogością.
Tak, pojawiła się izolacja,
ale nie musi iść ona w parze z samotnością.
Tak, pojawiły się zakupy w panice,
ale one również mogą się do czegoś przydać.
Tak, pojawiła się choroba,
ale nie musi ona oznaczać choroby naszej duszy.
Tak, pojawiła się śmierć
ale zawsze może pojawić się również
odrodzenie miłości.
Możesz dokonać wyboru, jak będziesz żył
dzisiaj.
I dzisiaj - odetchnij.
Posłuchaj - zagłuszane czasem hałasem
Twojej paniki
ptaki znowu śpiewają
niebo się przejaśnia
nadchodzi wiosna,
a my możemy być zawsze prowadzeni przez
Miłość.
Otwórz drzwi swojej duszy
i choć  nie jesteś w stanie dotknąć tego, kto
stoi po drugiej stronie opustoszałego placu,
Śpiewaj.

*Autor nieznany
Podczas pracy (ilustracje do książki)

Podczas pracy (ilustracje do książki)

Od ostatniego opublikowanego postu minęło niecałe dwa tygodnie... tyleż czasu nie było mnie przy komputerze.
Teraz, kiedy piszę, jest po północy. Parę minut temu włączyłam laptop. Aby się z Wami przywitać, powiedzieć, że u mnie wszystko w porządku, moja nieobecność to po prostu banalny brak czasu... a nawet więcej:  walczę z czasem, ponieważ znam termin zdania ilustracji do książki.
Tu powinnam się radować, że to już niedługo... ale...
To dla mnie ciężki czas, pod względem artystycznym - w jednej chwili stałam się maszynką produkującą obrazki, to naprawdę dziwne doświadczenie...
... i ogólnie tak, życiowym. Jak to się mówi raz na wozie raz pod wozem, czasem słońce czasem deszcz... o, pasuje tu jeszcze: co mnie nie zabije, to wzmocni
Uśmiecham się, w drodze autosugestii :)
Jest już naprawdę późno, a mam parę pociągnięć do zrobienia przy biurku... pozostawiam Wam, kilka zdjęć, z mojej pracy do książki Joanny Łagodzińskiej.
Pozdrawiam!



Szybkie kuleczki

Szybkie kuleczki

Już nie pamiętam kiedy ostatni raz opublikowałam tu coś kulinarnego... nie to, że w kuchni mnie nie ma. Ależ jestem, nawet jest mnie tam tak dużo niżbym tego sobie życzyła :)
Dzieci - wiadomo. Gdyby nie One, do kuchni wpadałabym wyłącznie gościnnie. Taki ze mnie kuchenny leniwiec. 
Nie, cofam. Nie leniwiec. Bo przecież w tej kuchni to nieźle... zasuwam (choć tu pasuje inne wyrażenie ), znam inne metody by spędzić czas przyjemniej :)
Dobrze... ten post powinien być szybki, jak sprawa, która mnie tu przyciągnęła - włączyłam komputer właściwie, tylko po to - znalazłam w sieci ( @kuchnia_anety ), fantastyczny przepis na czekoladki. Robi się je szybko. 
Przepis nieco zmodyfikowałam, skracając czas tworzenia, więc wychodzi naprawdę ekspresowo. Dla mnie, interesujące w nich jest też to, że nie trzeba wielu składników, by cieszyć się czymś słodkim, a nagłą potrzebę można w sumie od razu zaspokoić.
Proporcje podaję na tak zwane "oko", ale jak ktoś będzie potrzebował, to wszystko odmierzę, albo zapraszam do autorki czekoladek - link powyżej - tam można podejrzeć składniki
Nie przedłużając:

Szybkie kuleczki

  • Mąka kokosowa
  • Pasta orzechowa (bez soli i cukru)
  • Łyżeczka miodu
Mąkę polecam dodawać po łyżce. Mieszamy ze sobą składniki aż powstanie zwarta masa, toczymy kuleczki i na kilka godzin do lodówki. Można obtoczyć je w nasionach na przykład. Te, z poniższego zdjęcia, obtoczyłam w maku, później, kiedy robiłam powtórkę, obtoczyłam kuleczki w sezamie niełuskanym. 
Myślę, że następnym razem dodać do środka bakalie... można robić wariacje, co tylko wyobraźnia podpowiada. 
Myślę też, że można spróbować zabawić się też z inną mąką...


Chwil parę

Chwil parę

Chwil parę mogę poświęcić na to by się z Wami przywitać, mam wrażenie, że dawno mnie nie było, co jest nieprawdą, bo patrzę teraz na kalendarz... byłam, byłam i to niedawno, bo w ubiegłym tygodniu, ale tyle się dzieje ostatnio, że nawet ferie, które też niedawno były, jawią mi się jako coś tak odległego, jak na przykład... na przykład... ehhhh... :) Sami widzicie, taka zamotana jestem, ciągnę kilka srok za ogon, z niektórymi sprawami się nie wyrabiam, niektóre ciągnę na siłę, a niektóre same się dzieją. Obecnie bardzo dużo czasu spędzam przy biurku...


Na rozmowach z Młodym, który zawsze ma mi coś do powiedzenia i pokazania :)
Wrażliwa jestem na zwrot "Patrz" albo "Popatrz" albo "Mamo.... mamo....! Patrzysz?" :)


A tu musiałam popatrzeć przez kalejdoskop na zaświeconą choinkę... piękne prawda?



Kupiłam chłopakowi torbę na książki do biblioteki, bo dźwiga te książki w dłoniach, nie mieszczą mu się, a pozwolić mi bym pomogła to nie chce, bo on sam - dzieckiem nie jest- co często słyszę :)
Swoją drogą... torba jest bardzo sympatyczna w odbiorze, liczę, że bardzo długo będzie mu służyła. Jest dobrze uszyta, solidna, nie wiem jak zachowa się w praniu, bo to jeszcze nowinka nie prana, ale producent zapewnia, że wszystko będzie ok.
A odnośnie producenta... Przez przypadek, weszłam na pewną stronę (szukałam dla siebie opaski zimowej, jesiennej, na uszy, co by mi nie wiało - przewiało mi raz i teraz już zrobię wszystko by to był ostatni raz - gdy biegam i abym mogła ją założyć gdy tego nie robię, niby sportowa ale też miejska... bardzo ciężko było znaleźć, nawet sobie odpuściłam na kilka tygodni, bo to co mi się spodobało, miało takie ceny, że wolałam nie mieć opaski... aż w końcu właściwa opaska wpadła w moje ręce sama :) ale do rzeczy... okazało się, że to strona naszego skoczka Kamila Stocha! Byłam zaskoczona, tym, że ma sklep, tym, że oferta jest ciekawa a ceny nie są z kosmosu oraz tym - kiedy przesyłka dotarła - jak to wszystko sprawnie się odbyło a zakupione rzeczy nie odbiegają od tego, co na monitorze, a nawet więcej.
Torbę Przemka możecie zobaczyć Tutaj
Polecam!

A co tam u nas jeszcze? Smog na przykład... unosi się nad nami i przydusza...


To miała być chwilka...
Muszę kończyć koniecznie, bo za dwie godziny po Martynę muszę jechać, a przy biurku jeszcze nic dzisiaj nie zrobione... ale za to wyprasowałam tygodniowe pranie, sama nie wiem, czy się cieszyć, czy wypominać, że sprzątam zamiast się zabrać za ważniejsze sprawy... chociaż z drugiej strony, ilość ciuchów do prasowania niemal sięgała obrazu na ścianie, to może faktycznie trzeba było poprasować... dobrze, a teraz naprawdę już kończę!
Pozdrawiam Was :)


Copyright © 2014 sylwiitwory , Blogger