Przy herbacie

Przy herbacie

W okresie jesienno zimowym, kiedy to za oknem szybko nadchodzi mrok, w domu zapalamy światła, świece, latarenki, lampioniki, dzieci garną się do pokoju, w którym w danym momencie jestem, nie lubią być same. Staram się ten czas dobrze wykorzystać. Gramy w gry, czytamy książki, pichcimy w kuchni, chodzimy na spacery a po nich pijemy herbatę, zresztą nawet jak nie chodzimy to ją pijemy... najczęściej zieloną, choć zdarza się owocowa.
Uwielbiam herbatę zieloną z dodatkami, dodaję co mam, w chłodniejsze dni jest to najczęściej anyż, laska cynamonu, imbir, letnie maliny zamrożone na właśnie takie zimowe pokusy, plasterki pomarańczy, cytryny. Lubię jak coś w kubku pływa, a nie jest to drobnica. Fusów nie znoszę mieć w herbacie, dlatego też uwielbiam kolejną rzecz; zaparzaczki...

Taka ciekawostka:
Cynamon

Stosunkowo niedawno dowiedziałam się, że cynamon, jedna z moich ulubionych przypraw, o obłędnym zapachu i smaku, w szarlotkach , ryżu zapiekanym z jabłkami, też jako dodatek do innych przysmaków, niekoniecznie słodkich, dostępna we wszelkich sklepikach, marketach, targach, nazywa się tak naprawdę cassia, cynamonowiec chiński, i jest to zaledwie odmiana. Bo na świecie istnieje prawdziwy cynamon nazywany cejlońskim. I to jest najlepszy cynamon, najlepszy z najlepszych. Rozumiecie? To tak jakbym dopiero po 30 latach swojego życia dowiedziała się, że rodzynki to wysuszone owoce winogrona. Brzmi absurdalnie, prawda? Zwłaszcza dla osoby, która odkąd pamięta wie, skąd się biorą rodzynki...  ale coś podejrzewam, że znajdzie się dość spora grupa osób, dla której cynamon, to ten, który jest w torebkach, na półce w sklepie. Że nie ma innego. Zapewne znajdzie się też dość spora grupa osób, która doskonale wie, że cynamon w sklepach to nie jest prawdziwy cynamon. Ja należałam do pierwszej grupy, naprawdę bardzo zaskoczyła mnie ta wiedza, może mniej byłabym zdziwiona  gdybym w ogóle tej przyprawy nie uwielbiała. A uwielbiam... czego to ja jeszcze nie wiem? Świat jest naprawdę niesamowity.
 Cynamon cejloński, który wygląda pachnie i smakuje nieco inaczej, jest taki... łagodniejszy (4 zdjęcie od góry, które zrobiłam, w słoiczku obwiązanym biało czerwonym sznurkiem), ale nie tylko to rożni go od sklepowego cynamonu. A różnica między tymi dwoma cynamonami to jak niebo i ziemia. Cejloński ma mniejszą, śladową zawartość kumaryny. A to jest naprawdę ważne, zwłaszcza dla osób, które jak ja nie żałują sobie tej przyprawy. Po raz kolejny przekonuję się, że warto czytać etykiety, dokonywać świadomego wyboru.
W odmianie cynamonu cassia, która jest tańsza od cejlońskiego, w związku z czym powszechnie dostępna wykryto większe ilości kumaryny. Pokrótce kumaryna ma toksyczne właściwości, może wywołać marskość wątroby. Ale tu mowa o przedawkowaniu. Bo też czytałam, że kumaryna hamuje wirusa HIV i inne, spożywana w odpowiednich ilościach ma działanie korzystne dla naszego organizmu (przeciwnowotworowe, antyalergiczne, przeciwzapalne, przeciwzakrzepowe).*
Cynamon cejloński można kupić przez internet, albo w sklepach ze zdrową żywnością. Oczywiście nie gardzę zwykłym cynamonem w laskach, zapewne wszystkim bardzo dobrze znane(jedna gruba zwinięta warstwa kory), o ile już nie kupuję zwykłego sproszkowanego, to chętnie kupuję w laskach, które pełnią funkcję dekoracyjną. Cejloński w laskach jest droższy, szlachetniejszy od zwykłego, dlatego też byłoby mi szkoda użyć go jedynie do dekoracji.
Niebezpieczna zabawa z cynamonem
Już tak jest ze mną, że jak coś mnie interesuje, to muszę wiedzieć o tym wszystko, czytam drążę, do prozdrowotnych właściwości cynamonu jeszcze powrócę, bo oczywiście nie wyczerpałam tematu, ale chciałam jeszcze podzielić się pewną nowinką. Jest taka moda wśród młodych ludzi, którzy zakładają się między sobą czy są wstanie połknąć łyżeczkę cynamonu; cynamonowe wyzwanie, w którym chodzi zapewne o to by parskać i pluć pomarańczowym pyłem... niczym smok. Są to niebezpieczne zabawy. Cynamon wysusza jamę ustną oraz gardło, co może powodować m.in. kaszel, duszność...a które w ostateczności mogą skończyć się śmiercią. Cynamon jest nierozpuszczalny i właśnie dlatego może być niebezpieczny, gdy przedostanie się do układu oddechowego.

Dobrze. Zmiana tematu by nieco rozchmurzyć, ostatnia ciekawostka:
Herbata
Lubię jechać autem i słuchać audycji prowadzonej przez panią Beatę Pawlikowską, oczarowana jestem Jej osobowością i głosem, wiedzą przekazywaną z lekkością do pozazdroszczenia... Jadę i wsłuchuję się w Jej głos, który, czasem brzmi jak... dźwięk dzwoneczków? Ha haha... no dobrze... w każdym bądź razie, jak usłyszę coś bardzo ciekawego, a nie mam możliwości zapisać słowo, abym potem na spokojnie mogła przejrzeć książki, internet w poszukiwaniu dalszej wiedzy  to jak mantrę powtarzam, aż do zatrzymania auta - taka dygresja - bo widzicie, ja zawsze mam jakiś notesik przy sobie, bowiem zbyt dużo światłych myśli mi wylatuje - ... zapamiętaj to... zapamiętaj... listki camellia... najdroższa herbata... Wiecie ile kosztuje najdroższa herbata na świecie? To jest herbata, którą produkuje się z listków camellia sinensis, listki wyjątkowo chłoną zapachy, i tę właściwość wykorzystali Chińczycy, sadząc w pobliżu krzewów herbacianych drzewa owocowe... Herbata zielona, 150 dolarów za kilogram ... tak się zastanawiam, kto pije taką herbatę... i w czym? W najdroższej filiżance świata czy w papierowym kubku? .. tak dla przekory...? Bardzo chciałabym taką herbatę skosztować. I może być nawet w papierowym kubku.

Źródło

















Kolejkowo

Kolejkowo


Na Śląsku mieszkam od 10 lat, długo, bardzo długo nie  mogłam się przyzwyczaić. Opuściłam miejsce pełne zieleni, polnych dróg, zabytków, wspomnień, tych pięknych wspomnień na rzecz  domów z płaskim dachem, szarości, czerni, ludzi takich... bez zapału... Przez kilka miesięcy miałam problemy z oddychaniem, nawet powietrze na Śląsku jest inne, ciężkie... oczywiście musiał nadejść ten moment, kiedy przestałam dostrzegać minusy, powietrze było tylko powietrzem, ludzie okazali się mieć tyle samo zapału co inni, nawet zaczęły się pojawiać domy z dachem spadzistym... pojawiło się olśnienie... przebudzenie raczej, że przecież każde miejsce ma swoją historię, a jak historię, to musi być Cośśś, co można zobaczyć... I tak jeździmy, oglądamy... z zainteresowaniem. I lepiej późno niż wcale. Bo to się żyje inaczej, jak się wychodzi ze swojej skorupy, dostrzega pozytywy i cieszy się nimi, nie narzeka ciągle tylko stara pokolorować swoją rzeczywistość, farbami dostępnymi na miejscu... a ten szary Śląsk jednak ma kolory.
Dziś chciałam się z Wami podzielić miejscem, które mnie zachwyciło, ale to tak totalnie. Kolejkowo zostało założone w 2014 roku, jest to wystawa makiet kolejowych i nie tylko. Kolejkowo cieszy oczy w dwóch miastach w Polsce - we Wrocławiu i Gliwicach, są w nich różne makiety z autentycznymi miniaturami budowli, np. w odniesieniu do Śląska; kamienice, gliwicki dworzec kolejowy... ale nie tylko, bo makieta z II Wojny Światowej, rycerska, prehistoryczna, morska, rajdowa i wiele innych, w różnych pomieszczeniach. Jest też wyodrębnione miejsce na kącik zabawowy dla dzieci, przez ten czas jaki tam spędziliśmy, mało dzieci z niego korzystało, jak zauważyłam po swoich... O zabawki!Wzięły do ręki, odłożyły, poskakały... i po 2-5 minutach pobiegły podziwiać makiety dalej, z jeszcze większym zapałem...
W miniaturkach zachwyciło mnie to, że wszystko zostało tak starannie wykonane, to nie są przypadkowe miejsca i przypadkowi ludzie - oni wszyscy przyszli w jakimś konkretnym celu: kupić chleb, albo bluzkę, zawieźć auto do naprawy, czy zdać na złom, zbadać nieznany ląd, jechać na pole bitwy, pomóc druhowi uciec z więzienia, czekać na dworcu na pociąg, który za chwilę przyjedzie. Pociągi jeżdżą, auta mają włączone światła, drzwi się otwierają, zamykają, statek płynie, woda jest prawdziwa, pada prawdziwy deszcz... te makiety po prostu żyją. Wszystko jest tak idealnie przemyślane, dopracowane.
Kolejne zaskoczenie: kiedy nastała noc, zrobiło się ciemno, zaświeciły latarnie, w domach zapaliły się światła, a w nich urywki nocnego życia, podpatrywane przez okna... no cuda! W świetle dnia nie widać, co jest w środku w domach. Jest też taka makieta... wszystko było opryskane wodą, sądziłam, że udawaną, okazało się, że woda jest jak najbardziej prawdziwa, u góry były spryskiwacze, pomyślałam sobie, że sprytnie to zrobili, bo przecież tak realnie wyglądają te figurki, co się zasłaniają foliami, gazetami czy czymś tam jeszcze gdy pada, niektórzy uciekają bo nie chcą zmoknąć... więc zupełnie nie spodziewałam się, że z któregoś domu dobiegnie mnie wołanie... baby... że deszcz będzie lał... a lał, jak z cebra, i to z piorunami. Jest to pierwsza makieta na  świecie, na której regularnie pada deszcz... pierwsza na świecie!
Nie bez znaczenia jest też w Kolejkowie pewien czynnik ludzki; mianowicie obsługa. Panie uśmiechnięte były, takie radosne, widać, że lubią tę pracę, albo dobrze im płacą... zadawały dzieciom, które najwidoczniej z wrażenia nie wiedziały, co oglądać najpierw, tyle bodźców przecież, zadawały zadania... na tej makiecie jest chłopczyk, który trzyma latawiec, znajdź go... a makieta taaaaka długa, a ludzik maciupki ma niecałe 4 cm, ale dziecko szukało bo Pani zleciła i szukało z radością, bo ta Pani tak pięknie, tak ciepło zachęciła... Pani też historie ciekawe opowiadała, na podstawie figurek... że w tej stodole pewien gospodarz naprawia stare auto, on lubi majsterkować, i grzebie pod maską... widzisz? Nie jest sam, inni  mu pomagają, zobacz ... A tam zatrzymana chwila, światło ze stodoły przedostaje się na zewnątrz przez wyłamane deski, ciepłe żółte światło, które pada na podwórko, wieczór się zbliża... a te podwórko takie realne, takie typowo gospodarskie, z trawą zrytą, tu i ówdzie, na kamieniach mech, kaczki kury, pranie na sznurku w połowie ściągnięte.
Długo by opowiadać, zachęcam do obejrzenia, koniecznie z dziećmi :)
Kolejkowo w Gliwicach.
Podchody

Podchody


Ile ja podchodów do tej tacy robiłam, to zliczyć nie mogę. Bo to nie raz, ale kilkanaście razy, nie w ciągu miesiąca ale w ciągu kilku lat, i tak leżała, samotna, niedokończona, czasem nawet zapomniana na jakieś półce. Aż któregoś dnia pomyślałam, że dam ją komuś w prezencie, z powodu jakieś okazji. Jak to zazwyczaj bywa, okazja miała swój konkretny termin, więc nie było mowy o odwlekaniu, o podchodach. Wyciągnęłam tacę, nawet farby, zaczęłam malować... i utknęłam na kilka dni, bo chciałam namalować wodę, ale kompletnie nie wiedziałam, jak to zrobić, leżał malunek na biurku jak jakiś wyrzut, że boję się, że temat tej wody mnie trochę przerośnie, ze strachu przed nieudanym malowaniem nie ruszałam tacy. I gdyby nie termin, to zapewne znowu schowałabym ją na półkę. Zmusiłam się, i w zasadzie to był moment z tym malowaniem, a cała praca powstała w ciągu 2 dni, razem z lakierowaniem. Dlaczego o tym piszę? Ponieważ to jest twórczy blog (z dodatkami :), a mowa o tworzeniu. I też morał muszę na koniec stworzyć, by wpis miał sens ;)
Być może nie jestem jedyna, która zwleka z tworzeniem, tylko dlatego, że nie wie jak podejść do tematu, na starcie się zniechęca, bo się nie uda, bo się boi, że nie da rady. A później okazuje się, że świetnie sobie dałam radę, i warto by było uwierzyć w swoje zdolności, bo przecież tracę na tym... jak się ma związane skrzydła, to nie sposób je rozprostować by dalej lecieć, rozwijać się. Doskonalić. Oczywiście woda nie wyszła tak, że nie miałabym się do czego doczepić, ale jak na pierwszy raz mogę napisać,  że się udała.
Chciałam uwiecznić etapy powstawania, zrobiłam jedno zdjęcie, malowanie wchłonęło mnie totalnie, bo kiedy odłożyłam pędzel było już po. Po myśleniu,  że mi się nie uda namalować wody, po podchodach; okazało się, że taca jest ostatecznie skończona - można ją dać w prezencie, że jedna z rzeczy, która leżała w domu zaczęta a nie skończona wybędzie dalej. Opuści dom i będzie cieszyć oczy kogoś innego. Pozostało jedynie uczucie znane twórcom, uczucie przyjemności po dobrze spędzonym czasie twórczym. Ach! I jeszcze świadomość, że namalowanie zamarzniętej tafli lodu było dla mnie nieosiągalne, a po wielu próbach w końcu się udało, to... to przecież mogę spróbować malować dalej, co innego, tak samo trudnego! Jeżeli chodzi o to by próbować dojść do celu, to będę ćwiczyć ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć. Z taki nastawieniem można wszystko. I też jest to dobry początek, by wzmocnić wiarę w siebie...
...Ale przynajmniej kawałek deski ma swoją sesję, podczas spaceru z dziećmi... w zasadzie nie powinnam pisać, że to był spacer ani sesja, była to raczej wyprawa z przygodami, ostatecznie dzieci wróciły mokre i brudne.
... no to co? Chwytam się teraz za coś innego...
... może najpierw posprzątam, bo te dwa dni malowania jednak pozostawiło piętno na pokojach


Copyright © 2014 sylwiitwory , Blogger